Van IJmond naar Texel. En van Terschelling naar Lauwersoog ons startpunt van deze reis.

Vanaf IJmond wsv naar IJmuiden gevaren op de motor door het Noordzeekanaal en vlot naar buiten geschut.

We hadden weer prachtig weer en dito wind en waren voor we er erg in hadden bij Oudeschild, wat kan de tijd voorbij vliegen als je er lol in hebt.

IMG_4333

IMG_4334

We hadden een paar mede-zeilers uit IJmuiden en die hebben nu ook het Waarschip syndroom. 😉

Gelukkig hebben we in Oudeschild nog een box kunnen krijgen, ondanks de vakantiedrukte en dat we in de namiddag aan kwamen.

Op Texel zijn we een paar dagen gebleven, want hier was ik nog niet eerder geweest en Hilda heeft hier als tiener gekampeerd en zocht tevergeefs naar herkenning punten.

In de loop van meer dan 30 jaar tijd is het nodige verbouwd.

Na in het dorp te hebben gewandeld een paar “elektrische” fietsen gereserveerd, nou dan ga je toch echt naar het bejaarden korps niet.

IMG_4337

Onderweg bleek dit gelukkig niet het geval zelfs scholieren hebben deze al.

Met tegenwind en ongeveer 50 km te hebben gereden was het wel heel relaxed peddelen.

IMG_4341IMG_4343

IMG_4349IMG_4344

Na texel “binnendoor” over het Wad naar Terschelling gevaren waar we Stieneke en Klaas met kids zouden opzoeken.

Wat is dat weer lekker rustig varen over het wad, ook weer apart na zoveel zee deining.

Niks brood van te voren smeren, kan gewoon onderweg binnen.

20170813_155514

`s Avonds samen gezellig uit eten in het dorp in café Storm.

IMG_4370 (2)

En dan over zee naar Lauwersoog, nou dan wordt het “Rondje Atlantic ” wel  definitief beëindigd.

Maar we hebben het maar mooi geflikt met ons zelf getimmerd houten bootje.

IMG_4377
Thuishaven Noordergat in zicht.
IMG_4375
Alle gastvlaggen van de bezochte landen aan elkaar geknoopt en gehesen. Hier hebben we wel met betraande ogen van genoten.

Haha als ik zo die schurftingen weer zie in de verstaging heb ik altijd weer een binnenpretje.

In Engeland was een engelsman die mij aansprak “Hebben jullie slecht weer gehad?”

Hoezo? Omdat jullie het zeewier nog in de wanten hebben zitten. Rare jongen die engelsen, maar oh zo bijzonder.

Hierbij sluiten we de reis af en de enige trip is na het verwijderen van de mast, naar huis.

Hoop dat jullie genoten hebben van onze verhalen, als het aan ons ligt komt er nog een vervolg.

Moi.

Racen naar Scheveningen.

Een uur voordat we stroom mee zouden krijgen Oostende verlaten, de weersvoorspelling beloofde ons een droge dag, maar een bak wind in de rug.

IMG_4315We hadden ons in eerste instantie ingesteld om de Roompotsluizen aan te gaan en daar te gaan overnachten en de volgende dag verder naar Scheveningen.

Maar we vlogen over het water en er stonden pittige golven, zodat Roompot niet aan te varen viel i.v.m. grondzeeën.

IMG_4313

IMG_4317
Oversteken van de Maasgeul bij Rotterdam

Aangezien we hier ook al vroeg waren besloten door te spuiten naar Scheveningen, naar mate we dichterbij kwamen nam de wind ook wat in sterkte af, wat ik niet zo erg vond.

Hierdoor was Scheveningen ook wat makkelijker aan te varen en …. we kwamen op een uurtje na kentering aan, perfect.

Ruim 80 Mijl in 10 uren en dat met een 10 meter jachtje die afgeladen is, een all-time record die dag en dit zullen we ook niet snel meer evenaren. Wat een kick.

Na twee nachtjes zijn we verder gevaren naar IJmond een jachthaven aan het Noordzeekanaal onder de aanvliegroute van de Polderbaan.

IMG_4326
Noordoostzeekanaal hier wachten voor de brug naar WSV IJmond

Ha een gezellige haven en een relaxte havenmeester, maar die herrie van die vliegtuigen. Ik kon er niet aan gewennen.

Vrienden van ons hadden een paar dagen Amsterdam in de planning en wilden ook bij ons langs komen.

20170808_204116
Gezellig weerzien met Luit & Geke

Het was heel gezellig en goed om ze weer te zien, verrassend hoe snel je op elkaar in kunt haken als of je elkaar vorige week nog gesproken had.

Vorig jaar hebben we hier meer dan een week gelegen en de buurt goed verkent, dus zodra de weerberichten een gunstig beeld gaven willen we weer verder.

De dag erop dus;-)

Oostende, Brugge en de Kusttram.

Van Duinkerken was het maar een mijltje of 10 naar Oostende, dus dat was geen  afstand om tegen op te zien.

Er stond niet veel wind en de stroom had dan ook meer in de melk te brokkelen.

Om de middag voeren we de haven van Oostende binnen, we wilden in de binnenhaven liggen de Mercator-Marina en moesten dan eerst met de sluis geschut worden.

Deze Marina ligt heel dicht tegen het centrum van de stad aan en je bent ook op loopafstand van tram- en treinstations.

IMG_4253
De Mercator haven met op de achtergrond het treinstation.

De eerste avond  een beetje door het centrum gestruind en ons vergaapt aan de drukte in deze stad.

De volgende dag op tijd het bed uit en met de trein naar Brugge gereisd, wat is dit een prachtige stad en is er zijn veel historische gebouwen bewaard gebleven.

Voor de chocolade zit je hier heel goed, je struikelt bijna over de winkels die hier dat verkopen.

IMG_4269Nou en wat bier betreft is de keuze fantastisch, in alle soorten kleuren geuren en smaken. Vooral die trappisten mjammie, dit gaat mijn lever niet fijn vinden.

IMG_4301IMG_4297IMG_4266De foto´s spreken wel weer voor zich en behoeven weinig commentaar.

IMG_4305IMG_4291IMG_4278IMG_4277IMG_4272IMG_4271IMG_4259IMG_4258IMG_4255De volgende dag zouden we de kusttram nemen en als we de kans kregen de heel belgische kust langs boemelen.

Nou dat laatste woord zegt het eigenlijk goed, een uur onderweg en we wisten dat we de helft van Belgie nog niet gaan redden nie.

Als haringen zaten we in de ton te schommelen en te stoten, dus zijn we bij de laatste halte voor Nederland uitgestapt en de benen gestrekt in Knokke.

Het was heerlijk zonnig weer en zijn door het centrum naar de zee gelopen (via een heleboel winkeltjes), daar koffie gedronken met ´wat lekkers`zoals wij dat noemen.

Een gezellige boel vonden wij de kuststreek absoluut niet, deed allemaal koud aan qua bebouwing. Vanaf de zee kreeg ik hetzelfde gevoel veel hoogbouw tot aan het strand en er straalt niet veel gezelligheid af. Oostende scoorde dan ook nog de meeste punten langs de kust.

Met de tram zijn we dan ook linea recta terug gegaan naar Oostende, de noodzakelijkste boodschappen gedaan bij de supermarkt op de hoek en het schip klaargemaakt om de volgende morgen te vertrekken.

Dag Belgie met een prachtig achterland, maar de kust kon ons niet bekoren.

 

Newhaven, Eastbourne en dag Engeland.

De titel impliceert al dat het einde Zuid-Engeland nadert en dat gevoel hebben we zelf op dat moment nog niet zo.

Ook naar Newhaven was het een vlotte zeiltocht met de wind in de rug, vanaf Porthsmouth.

Newhaven is een haven voor de lokalen en er is weinig ruimte voor “gasten” zoals wij.

De ruimte die er was is aangepast en uitgebreid voor de werkboten die bezig zijn met de windmolenparken in de buurt, die brengen uiteraard meer geld in het laatje dan die paar toeristen.

Afijn de havenmeester was zeer behulpzaam en voorzag ons toch nog aan een ligplaats.

De jachthaven ligt pal aan de overkant van een schrootverwerkend bedrijf die schepen aan het laden en ontladen was, en dat ging er vaak niet zachtzinnig aan toe met die poliepgrijper. Wel was er een Lidl op twee kilometer lopen en daar nog wat boodschappen gedaan voor wat versproducten.

1

2
Tegenover het schip de jachthaven
9
Gezellige kroeg The Hope Inn.

Bij de haven ingang hadden we The Hope Inn gezien en leek ons wel gezellig, dus daar zijn we gaan eten. Geen verkeerde keus het was er aangenaam en gezellig.

De volgende morgen op tijd weer weg en er stond meer wind dan we verwachten en uit de goede richting, ruim dus.

Vrij vlot na ons vertrek kregen we de ronding van Beachy Head in zicht met de karakteristieke rode vuurtoren in schril contrast tegen de witte krijtrotsen, een prachtig plaatje.3456

Vervolgens leek het een eindeloos stuk voordat we Dungeness ronden, want dat kon je echt van heinde en verre al zien. Een vreselijke lelijke energiecentrale langs de anders boeiende zuidkust.

Vlak na deze ronding kregen we via de marifoon te horen dat er een `Stormwaarschuwing van kracht was met windkracht 8` later op de middag.

Nou dit bleek niet uit de gribfiles en zou een lokale bui moeten zijn, ook al zouden we hem ruim krijgen hier had ik geen zin in om over ons heen te krijgen op open water.

De neus van het schip richting Eastbourne gestoken en daar naar binnen gesluisd.

Dit is ook de laatste haven die we binnen konden lopen, de volgende is Dover en een heel eind verder.

De Marina en ligt een behoorlijk eind lopen van het centrum van Eastbourne, dus maar een beetje rond het complex gewandeld en de pier op geweest om nog een blik op de zee te werpen. Geen windkracht 8 gezien, maar wel even genoten van de voordelen in een marina.

8
2nd Love.
11
De pier voor Eastborne.
10
Eastborne Resort op de achtergrond. Links achter Hilda de sluisdeuren.

Ook hier de dag erop verder gegaan en in eerste instantie wilden we naar Dover als laatste stop, maar het zeilen ging zo snel en voorspoedig, dat we vlak voor Dover naar de `overkant`zijn gegaan en net voor donker in Duinkerken zijn aangekomen.

7
Het blijft mooi op zee.

Dit was een lange dag, maar voldaan de ogen dicht gedaan toen we vastlagen.

We waren terug op het vasteland en wilden in Belgie-Oostende nog aandoen en van daaruit uitstapjes maken, maar dat in de volgende blog.

 

 

Yarmouth (Wight) en Porthmouth.

Vanaf Portland Bay hadden we een heerlijke zeiltocht naar Yarmouth en met behulp van meelopend tij ook nog mooi op tijd in de haven.

Yarmouth ligt op het eiland Wight en hier willen we een extra nachtje blijven en het eiland wat verkennen met de bus.

Voor £ 10 p.p. konden we de hele dag reizen en op- en afstappen zoveel en zo vaak als we wilden.

Ook deze dag waren de weergoden ons goed gezind en hielden we het droog, wat het wandelen wel zo aangenaam maakt.

Bij de Marina konden we opstappen en zijn we naar Freshwater Bay gegaan, hier uitgestapt en naar  Fort Redoubt aan de kust gelopen.

Mooi zo´n “open” bus maar wel fris zo vroeg.Uitzicht over graanvelden van Wight.

Vanaf hier hadden we een fantastisch uitzicht op het strand voor het dorp.

We wilden een tocht langs de kliffen maken en wel met de benenwagen en hebben via “The Needles” tot aan Alum Bay gelopen en de omgeving was echt spectaculair.

In Alum Bay  zo´n  lokaal (bij de boer bereid) ijsje gescoord met mint/chocolate heerlijk, Alum Bay zelf was deprimerend het was er druk met auto´s en zag er zwart van de mensen. Hier was een soort van volksvermaak centrum met kermis, kabelbaan en heel veel eet- en drink gelegenheden.

Snel weer op de bus en langs de kust naar Yarmouth terug en in de supermarkt nog wat boodschappen gehaald voor de komende dagen.

Eenmaal terug op het schip de bijboot weer schoongemaakt en opgeruimd, het bleek achteraf ook de laatste keer te zijn dat we hem gebruikt hebben deze reis.

Het standaard ritueel volgde weer om het schip startklaar te maken voor vertrek de volgende morgen naar Portsmouth.

Ook de trip door de Solent was mooi en met stroom mee een relaxed tochtje en werden er snelheden geklokt met alleen de genua op die onwaarschijnlijk hoog (rond de 10 kts) waren voor ons bootje.

Bij het opvaren naar Portsmouth is het oppassen voor al dat ferry verkeer, die gasten racen je haast de vouwen uit de broek.

Af en toe zit je wel wat zenuwachtig rond te kijken, als al dat staal je aan alle kanten kruist en je heen en weer gegooid wordt door schroefwater.

IMG_4208
Grof geschut onderweg.
IMG_4217
Heeeele snelle cat ferry! >Bij het futuristische af.

Eenmaal binnen zagen we voor de Marina Gosport een aantal vrije mooringen liggen en daar hebben we maar eentje van opgepikt.

Deze avond zou er een windkracht 8 komen en wilden we dus wel beschermd liggen en niet achter het anker, want dan weet je zekere dat je geen oog dicht krijgt.

Het had inderdaad stevig gewaaid en lagen we flink te gieren aan de mooring, hier zijn we zonder kleerscheuren door gekomen.

De volgende ochtend op tijd weer weg en om 7 uur stond ik aan de helmstok, met het tij mee naar buiten op naar Newhaven.

 

Terug via dezelfde route als ook gekomen.

Eerst moet ik een ding nog rechtzetten, want achteraf zie ik dat de Scillies abrupt afgebroken is op de blog.

Na het dagje op Tresco en het tuin bezoek zijn we de volgende dag vertrokken en wel richting oost dezelfde weg terug als we ook gekomen waren naar de Scillies.

Via Schotland wat toch eerst het doel was hebben we verworpen, want we zijn “zen” onderlangs gekropen en willen ook zo verder reizen.

Dus een langere tripbovenlangs zou ons onder tijdsdruk zetten en zo willen we onze reis niet afsluiten.

Van Tresco zijn we naar de Helford terug gevaren en nu verder op de rivier naar het plaatsje zelf. De plaatselijke sailing yacht club voorzag ons van een mooring.

De visitors liggen aan de groene mooringen.
De yacht club van Helford. Prima voorzieningen.

Hier konden we ook gebruik maken van douches, wifi en de bar.

Ook nog even rondgewandeld door het “dorpje”, met recht tussen haakjes want met ingehouden adem kon je er haast doorheen rennen.

Grappig de auto’s mogen door het water.
Boot garage, alleen bij hoog water!
Subtiele manier van een verkeersdrempel 😉

De volgende dag met een straffe wind uit het Noorden naar Falmouth gegaan op de motor, nu was dit maar een paar mijl gelukkig.

We hebben hier in een zijrivier eerst een paar dagen aan een mooring gelegen en de laatste overnachting een Marina in om alles weer bij te tanken.

Water, diesel en de bakken met fourage weer aanvullen en jawel de Lidl was o zo toevallig net om de hoek op loopafstand.

Van Falmouth gezeild naar Plymouth waar we een ankerbaai aan de Westzijde opgezocht hebben en hier heerlijk rustig gelegen hebben naast het eiland voor de stad.

Ook konden we onze nieuwste pilot die we hier op de heenweg gekocht hebben weer retour doen. Een schappelijke winkel die Sea Chest.

Ik vlieg hier eigenlijk een beetje in sneltreinvaart langs de kust, maar dat komt ook dat veel hier al besproken is geweest op de heenweg.

Vanuit Plymouth door naar een nieuwe rivier de Salcombe. Dit was tijdens de Tweede Wereldoorlog de uitvals basis van D-day.

Mooi dorpje. Salcombe.
En heel dicht op het landelijke
Kneuterige straatjes.
Prachtige villa’s
Jawel het was weer eens zonnig.
Heerlijk rustige ankerplek ten noorden van het dorp.
Net als op de River Dart hier ook vuilnis pontoons.
En bij het dorp nog een.

We vonden het wel een mooie plek maar zoals al zo vaak gezegd erg druk overal mooringen waar je tussen door moet slalommen. En je moet verdorie zelfs havengelden betalen terwijl je voor anker ligt. Een graai cultuur heerst hier wel en als het nou een paar pond is om de voorzieningen voor algemeen gebruik in stand te houden is. Nee dus 10 pond voor een zakje vuilnis als je die per dag al weg zou brengen.

Afijn ga hier verder ook geen woorden aan vuil maken, de meeste zeilers weten wel hoe de vlag er hier bij staat aan de Zui-Engelse kust.

Nostalgie. Op dit apparaat kwam je naar NL toch Ralf?

Van Salcombe zijn we naar Dart River gegaan en na een nachtje naar boven en in een baai boven Torquay gezeild de Anstey` s Cove een prachtige plek.

Voor anker in Anstey’s Cove.
Er is een kiosk met terras en toilet op de wal, maar verder niets. Overdag wat lokale bevolking die er wat komt uitwaaien en relaxen. Maar over het algemeen genomen rust, heerlijk.

De landingsplaats voor de bijboot en de kiosk. Na sluitingstijd ben je hier alleen .
Mooi he!
Helemaal in de verte ligt Exmouth.
Als je goed kijkt zie je beneden wat poppetjes.

Torquay zelf zijn we ook nog heen gelopen van af hier, en dan kom je in een heel andere wereld. Men noemt het hier de Riviera kust van Engeland en de hoeveelheid mensen die hier rondlopen laat dat ook blijken. Kermisachtige toestanden gokhallen, alles wat de toerist blieft is hier te vinden, zelfs een mini-London Eye (Reuzenrad). 

Prachtige blik vanaf de stad naar het westen.

Na een paar dagen hebben we het hier ook wel gezien en willen we verder.

Kwam “en passent” er ook achter dat de olie in de saildrive weer wit was, grrrrr.

Dus voorzichtig varen en zo weinig mogelijk gebruiken als maar mogelijk is.

De volgende stop hoe toevallig Portland Bill en gaan we weer naar dezelfde club als ook op de heenweg.

Dit keer wordt het een lange adem, want er is deze week geen monteur aanwezig, allemaal naar een “grote klant’ met panne in Frankrijk.

Woensdag de 19e kunnen we eruit en is er een VP monteur.

In de tussentijd hebben we hybride fietsen gehuurd voor drie dagen.

Een paar stukken langs de autoweg naar Dorchester fietsen.
Even een rust momentje halverwege.
Dit zit toch weer anders na een jaar.
Ik was ook niet vrij van zadelpijn.
Uitzicht naar het zuiden naar Portland Bay.

De 1e middag hebben we gewijd aan inkopen doen van boodschappen 

Alles moet op de rug en kunnen maar beperkt “zware zaken” meenemen.

De 2e dag naar Dorchester gepeddeld en we moesten stevig op de peddels staan af en toe. Ja dat zijn wij niet gewend die bulten.

Dorchester in zicht.
St. Peyers Church uit begin 1e eeuw.
Hoofdstraat in Dorchester.
Prachtige uitzichten hier.

We konden onze fietsen voor de nacht parkeren bij een hotel (Old Castle Hotel) vlakbij het strand waar we met de bijboot aan land gingen.
Perfect geregeld dus, het heeft ons een paar biertjes gekost en zondag 16-7  zijn we ergaan eten.

http://www.theoldcastlehotel.co.uk/index

Heerlijk, eten wat de pot schaft voor £ 6.50 pp ze noemen het carvery hier, een soort lopend buffet.

De kreek achter de grinddijk tussen Portland en “Vaste wal”
Een puist wind bovenop die dijk.

Je ziet Hilda denken. “Dat wil ik ook!”

We hebben hier in de omgeving flink wat rondgetoerd en Portland en Weymouth is geen onbekende plek meer.

Plymouth, River Helford en de Scillies.

Na de River Dart naar Plymouth, dit was een behoorlijke overgang om van het beslotene van de rivier naar het weidse en open baai van Plymouth te zijn.

In Plymouth zelf zij we nog een tak van de rivier op gevaren, maar zoals de ervaringen al ingaven bij grote steden is elke vierkante meter  bezet en gebruikt. Dus dokken als je ergens ligt, daar hebben we als rechtgeaarde “groningers” problemen mee.

Dus trug naar de baai en waren op de heenweg al een mooie beschutte hoek tegen de wind en golven voorbij gevaren.

Hier lagen nog een aantal schepen voor anker, maar het grosso modo verdwijnt als de zon zakt en zijn de dagjesmensen uit de stad.

Plymouth vonden we op zich niet zo bijzonder en na een dag verder gevaren naar de Helford river.

Als de wind uit het oosten komt moet je als je westwaards reist het nemen, want westenwinden komen hier meer voor en zijn gebruikelijk.

We zijn dan ook maar 1 nachtje in de monding van de River Helford gebleven, op de terugweg zouden we dit wel goedmaken.

We hadden eigenlijk al besloten niet meer naar Schotland te gaan, hiervoor moeten we veel zeiluren maken en minder bekijken, om maar naar boven te komen. Dat vinden we beiden niet leuk en genieten meer van de dagtripjes.

Op naar de Scillies het meest westelijke reisdoel van Engeland.

Om er te komen moet je goed weer hebben, want je moet door een onstuimig stukje vaarwater, waar het weer in notime kan omslaan.

Dat bleek onderweg ook wel, de wind is onderweg pal op de kop gaan staan en in kracht toegenomen, gelukkig waren we er bijna.

Tevens kregen we mist, daar was ik minder blij mee in onbekend rotsig gebied.

Toen de eerste beelden van St. Mary`  s op ons netvlies geprojecteerd werden, trok de mist ook gaanderweg op. Gelukkig maar, alleen op een electronische kaart varen maakt je wel onrustig.

De zuidelijke baai eerst bekeken, maar niet geschikt om te ankeren, men had hier weer de nodige betonblokken gedumpt met een mooring, zodat ankeren niet meer kon.

Omgevaren naar de baai van Hugh Town en daar hetzelfe verhaal, dus maar een mooring opgepikt, de laatste!

Na onze binnenkomst zijn alle boten na ons weer weggevaren om elders hun geluk te beproeven.

De bijboot hebben we constant achter ons aan gesleept, zo hoefden we hem niet iedere keer op te blazen en veervolgens weer leegpompen en opruimen.

Nadeel is dat het remt achter je schip, maar wij hadden de tijd gelukkig en is het geen wedstrijd.

Na op St. Mary` s rond gewandeld te hebben, besloten eerst naar het buur eiland te gaan St. Agnes.

Dit is een heerlijk rustig eiland en een echt “backpacker” gebied.

Hier konden/moesten we weer ankeren, nou daar straf je ons niet meer mee hoor.

Na hier twee nachten gelegen te hebben naar de noord-oost hoek van St. Mary` s gevaren een baai genaamd Watermill Cove.

Hier moesten we ook weer achter het anker en hadden deze plek alleen even om te overnachten.

De volgende dag om de noordkant gezeild van de Scillies om tussen Bryher en Tresco het anker wederom te laten vallen.

Na kentering van het tij stond hier zoveel stroom, dat we toch maar een mooring opgepakt hebben, een beetje te tricky 😉

 Met de bijboot naar Bryher strand gevaren en de hem zo hoog mogelijk gelegd, tij verschilt hier tussen de 4 en 5 meter en dat is behoorlijk veel.

Doordat we in de namiddag waren en op zondag was het een”dooie” boel, men is hier afhankelijk van de ferry tussen de eilanden en de (dag)toeristen waren al weer vertrokken. Hierdoor waren alle cafe` s en restaurants gesloten verwachten geen klanten en alleen op afspraak eten.

Maar ondanks dat hebben we hier heerlijk rond gewandeld.

Maandag zijn we naar de andere kant van Tresco gevaren en daar voor anker gegaan. Ook hier weer met de bijboot de wal op en dit keer moesten we een behoorlijk eind lopen, voordat we de bijboot op veilige hoogte hadden liggen.

Hilda wilde heel graag de botanische tuin (Tresco Abbey Garden) bekijken die “subtropisch” moest zijn. Zelfs ik met de niet groene vingers vond het een indrukwekkende tuin, er was veel aandacht geschonken aan details en hier waren planten en bomen van verschillende wereld delen. En dit alles gewoon buiten in de open lucht, geeft wel aan hoe bijzonder deze plek is.

Na dit bezoek nog een paar boodschapjes uit de plaatselijke supermarkt gehaald. Ook alleen het hoogst noodzakelijke want de prijzen waren hier verdubbeld vergeleken bij de wal.

Nog langs een Gallery gekomen waar we niet ongezien voorbij wilden, prachtig die lokale kunst maar ze weten van prijzen hier.

In de dorpskroeg  “The New Inn” een heerlijk ijsje gehad, gemaakt door een lokale boer van de Scillies, heerlijk. Dit nadien afgedekt met een Ale.