//WL2K Verjaardag in Baia de S. Jacinto

Bom Dia Leitores,

Mag ik jullie eerst allemaal bedanken voor de vele en hartelijke wensen voor mijn verjaardag.
Heb stiekem de roaming even aangezet op mijn telefoon en daar kwam mij toch een partij meldingen binnen.
Hilda heeft de boot van binnen volgehangen met vlaggetjes en hadden zelfs gebak, echte Portugese Nata. Dit zijn bladerdeeg bakjes met pudding en afgedekt met gebrande suiker(creme brulee). Ik noem ze al gekscherend de Portugese Tom Pouce.
Via de korte golf had ik ook al de nodige berichten gekregen, want hier kijk ik met regelmaat op (1x per dag).
Ja het gaat hier wat anders toe dan in NL waar zoals ik merk wij allen behoorlijk verwend zijn met dekking en snelheid van internet.

Van Porto zijn we verder naar het zuiden afgezakt op de kaart naar een baai even ten noorden van Aveiro.
Hier blijven we ook een extra dag liggen, want Aveiro willen we ook bezoeken het wordt in de pilot het Venetie van Portugal genoemd.

Hier om ons heen zijn nog 4 nederlanders, een finse buurman en even verderop nog een fransoos.
1 Nederlander kennen we nog uit Cies waar we tijdens het varen met de bijboot naar de wal even mee gepraat hebben, Grappig is dat we steeds meer boten van naam herkennen die zoals het lijkt dezelfde reis richting de warmere oorden maken.
Naast de pleziertjes ook nog wat kluswerk gedaan, het teak verder geschrobt in de gangboorden was het laatste stukje nog.
Daarnaast wat lakwerk gerepareerd waar kennelijk een beschading was, nou gelukkig mooi op tijd, het hout was nog niet verkleurd.
De splits in de grootzeilval gerepareerd enz. enz., net als thuis is er altijd wel wat te doen en wordt op prioriteit afgewerkt.
Het leven aan boord is wel veel rustiger en je krijgt meer tijd voor leukere zaken als lezen ben net in het tweede boek van Samuel Bjork gedoken, verslavend schrijft die gast. Het lijkt wel veel op de Millenium trilogie maar weer berespannend.
Hiernaast kijken we veel naar series op de tv, zitten midden in de ” Homeland” prachtig, zelfs Hilda schrikt niet meer terug om 2 of zelfs 3 afleveringen achter elkaar te kijken hihi.

De stroomvoorziening gaat goed en de zonnepanelen houden het verbruik nog goed bij.
De windgenerator heb ik wat gemodificeerd, want de molen wilde wel eens uit de wind draaien, doordat het schip scheef lag en het zwaarste gedeelte zit vlak achter de wieken. Hiernaast heb je het wieleffect die het probleem versterkte. Oplossing: Een snijplank aan het staartstuk gemaakt en ” voila, magnefieke”.

Zoals al eens in vorige blogs vermeld, de foto’ s volgen.
Voor de volgers wel eens irritant lijkt mij, want kwam erachter dat bij iedere wijziging jullie een melding krijgen. Als ik wacht tot ik de gelegenheid heb om de foto’s up te loaden, loop ik achter met de verhalen……..tja het is helaas niet anders……

Groetjes van de bemanning van de Blue Dream.

Pavoa de Varzim naar Porto.

Ik begin maar maar met achteraf hadden we…… beter kunnen blijven liggen en daar de metro naar Porto kunnen nemen.

De reis naar Porto moest op de motor bij gebrek aan wind mee, klinkt iets vriendelijker dan wind tegen toch?

Een klein stukje het laatste uur ging de windrichting draaien en nam toe gelijkde zeilen bol en motor uit, heerlijk.

Aan de horizon hadden we van meet af aan een donkere bewolkingsrand waar we van dachten daar zit de wind en het slechte weer in.

Zoiets hadden we via de gribfile gezien, 5-6 bft uit noord hadden we in petto.

Binnen een paar uur was die rand al gevaarlijkj dicht genaderd en dacht van oh shit, nou gaat het zo hard waaien en begint die deining op te bouwen (swell). Met het risico dat je niet meer naar binnen kunt komen in de haven.

Gelukkig bleek het allemaal loos alarm en de bewolking lostte boven onze hoofden op en de wind bleef beperkt.

In de haveningang van de rivier de Douro  naar Porto hadden we stroom mee en was het bijna hoog, dus de dwarsoversteek naar de Marina die aan de andere kant van de vaargeul lag was ook geen probleem.

De Marina zelf ligt onder de aanvliegroute naar het vliegveld en er was regelmatig een behoorlijke deining van voorbij varende grote snelvarende schepen.

Dat was naast het bedrag wat je per nacht neer moest tellen de tegenslag. Dit is de duurste haven tot nu toe.

Vanaf nu wordt het veel positiever, een prachtige boulevard hebben ze hier langs de rivier naar de stad.

Deze hebben we gelijk gelopen naar de stad 3,5 km lang en je komt langs de opslag plaatsen van alle bekende merken van Port wijn die ze de rivier af varen en hier opslaan in grote houten vaten.

Opslagloodsen langs de Douro voor Port wijn.
Opslagloodsen langs de Douro voor Port wijn.

Met een kabel gondel naar het boven gedeelte van Gaio (zuidbank van de Douro) gegaan en zo een fantastisch uitzicht op de andere kant gekregen.

Brug over de Douro van Gaio naar Porto. Ontworpen door Eiffel.
Brug over de Douro van Gaio naar Porto. Ontworpen door Eiffel.

Eenmaal boven stonden we bij de stalen brug die jawel ontworpen was door Eifel.Ja idd dezelfde als in Parijs.

De Douro richting zee.
De Douro richting zee.

Nadat we weer beneden waren naar een proeverij gegaan van Port wijn, leuk ook een belevenis.

Uitleg over Port wijnen.
Uitleg over Port wijnen.

Op de terugweg naar de boot, onderweg een cafe ingeschoten en koffie met “Nata” gehad om te ontnuchteren.Nata is een soort van bladerdeeg bakje met daarin een vanille pudding met gebrandde suiker, daarover een beetje kaneel. Dit alles een beetje  warm en aan eentje heb je vast niet genoeg mjammy.

Vlakbij de haven is nog een authenthiek vissersdorpje Afurada de Baixo, hier nog binnedoor gelopen en kwamen we in de steegjes achteraf grote barbeques tegen waarop de vis en vlees werd gegrild voor de gasten. Heerlijk leek me dat, maardat hebben we voor de volgende avond in gedachten.

Afurado de Baixo.
Afurado de Baixo.

Je moet er niet aan denken om boven deze stinkerij te wonen, voor ons bezoekers is het wel leuk, maar om hier bijna dagelijks in te moeten wonen. brrr.

Eenmaal op de boot terug, het was half tien snel nog wat eten klaar gemaakt en een wijntje erbij en plat. Morgen Porto bezoeken.

Lekker geslapen zeiden we allebeide vanmorgen, we weten niet wie maar er lagen verse bolletjes onde de buiskap. Wat een service hebben ze hier,maakt de hoogte van het havengeld toch nog wat goed.

Na het ontbijt naar de bushalte 200 m verderop gelopen en daar met lijn 14 naar Porto gereden, nou we waren goed wakker op de plek van bestemming hoor.

Ben gestopt met tellen van de “narrow escapes” die ik gezien heb, hier rijden ze echt op gevoel.

We hadden een mooie plattegrond in de receptie van de Marina gekregen en een heleboel uitleg wat we moesten bekijken en waar we langs moesten lopen.

Nou Porto, gefeliciteerd wat een prachtige en mooie historische stad en alles op loop afstand.

Kerk betegeld met handgeschilderde tegels, complete schilderijen maken ze er van.
Kerk betegeld met handgeschilderde tegels, complete schilderijen maken ze er van.
Cafe Majestic, een must see. Nou gezien de drukte bleef het daar ook maar bij.
Cafe Majestic, een must see. Nou gezien de drukte bleef het daar ook maar bij.

P1020824wp-1472492104927.jpg

En van binnen ook pracht en praal.
En van binnen ook pracht en praal.

wp-1472492371874.jpgwp-1472492318486.jpg

Pankouke, het heet gewoon hier anders, maar hier is het ook lekker.
Pankouke, het heet gewoon hier anders, maar hier is het ook lekker.
Houtbouw op de kade en iets verder ook onder plastic.
Houtbouw op de kade en iets verder ook onder plastic.

 

 

De terugweg ging beneden want Porto ligt op de helling naar de rivier en zijn met de bus bovenop afgezet.     

Foto’s zat geknipt en beneden gekomen de tram (ook een beleving uit het verleden) naar de kust gepakt.

Rijdt nog steeds op stroom.
Rijdt nog steeds op stroom.
Ook van binnen nog leuk oud.
Ook van binnen nog leuk oud.

Daar met een pontje naar de overkant gevaren en we waren weer in Afurada.

Net op tijd om het pontje naar de overkant te pakken.
Net op tijd om het pontje naar de overkant te pakken.
In Afurada nog een gezamelijke wasplek voor de kleren en kleden.
In Afurada nog een gezamelijke wasplek voor de kleren en kleden.
Dit zijn nog eens kunstwerken.
Dit zijn nog eens kunstwerken.

Vanavond nog een gegrild “iets” naar binnen werken en dan hebben we de deze dag goed besteedt.

Cies naar Baiona en verder naar Pavoa de Varzim.

De reis als zovele gelijkende verhalen dus laat ik dat maar achterwege.

Wordt vervelend dunkt mij.

Dit wordt de laatste stop in Spanje en  een mooie.

Een heel mooi beschermde baai waar Christopher Columbus na de “ontdekking”(volgens sommige verhalen waren de Vikingers er al veel eerder geweest) van Amerika terug kwam in Europa en daar weer zijn eerste voet weer aan wal zette.

In de haven lag een replica van het schip waarmee hij zijn reis mee gemaakt had.

Tjonge een klein schip in vergelijking met de schepen, waarmee b.v. in de VOC de Batavia voer.

Baiona zelf de smalle straatjes en hoge bebouwing, waardoor het daar overdag redelijk koel is.

Ha nog een paar nieuwe boot zapato`s gescoord, de oude waren echt afgetrapt en allang aan vervanging toe.Maar juist die schoenen zitten nog zo lekker he, daar neem je niet zonder slag of stoot afstand van.

Hier hebben we ook een extra dag gelegen en na alle tanken weer bijgevuld te hebben, daarna een paar honderd meter verderop voor anker gegaan.

Hier is het gebruikelijk dat er ook veel geankerd wordt, ook uiteraard om de kosten te drukken, maar persoonlijk vind k het ook veel vrijer liggen.

De volgende reis gaat naar Viana de Castelo  een mooi oud portugees stadje, maar …. plannen veranderen door voortschrijdend inzicht en wilde graag door naar Pavoa de Varzim een 20 mijl verder.

Bij het passeren van de haveningang van Viana do Castelo werden we plots opgeroepen door een ander schip. Robert van de “Grute Grieze” was benieuwd naar wie we waren en wat onze plannen waren en of we ook kinderen aan boord hadden.

Haha nou die wilden wel mee, maar zijn niet aan boord en ook te oud om te spelen hihi met hun kinderen, voor wat ik mij nog herinner van het gesprek zo rond de tien jaar.

Leuk die spontane reacties van mensen.

Ook van deze lieden gaan we vast vaker horen, want ook zij zijn van plan een rondje Atlantic te gaan doen.

We kwamen ’s avonds om 18.00u lokale tijd, want Portugal heeft GMT/ZULU tijd, met zomertijd dus de klok 1 uur terug gezet.

Povoa de Varzim, het is nu vrijdag 26-08-2016.

Op afstand een onaantrekkelijke aanblik veel hoogbouw aan het strand en lijkt een betonstad, ondanks dat toch hier maar aangelopen.

In de haven werden we heel netjes opgevangen door iemand waarvan Hilda dacht dat het geen havenmeester was, hij had een dikke buik en geen mooie felgekleurde shirt aan.

Haha, hoe kun je je verkijken op uiterlijk, het was hem wel.

Hartstikke vriendelijke man, kende geen engels maar wel frans, nou je blijft die hersenen aan het omschakelen zo.

Net aangemeerd, vroeg hij of we nog wilden verhalen naar de andere kant van de steiger, want daar lag een duitser uit Emden. En wij waren toch buren…….

Was de beste man aan het uitleggen dat ik daar prima lag en geen behoefte had aan verhuizen.

Komt die duitser uit zijn kajuit met een vragende blik, en ik in het duits met hem aan de babbel.

Hij kwam uit Emden en dat is voor ons grunnegers direct om de hoek.

Hij zag de humor er ook wel van in.

In Portugal is het gebruikelijk direct nadat je het schip aangelegd hebt, dat je gaat inchecken.

Ook hier werden we warm welkom geheten en in het vloeiend engels gelukkig, want mijn portugees is knudde, man wat een brabbel taaltje als je bijna geen woord meekrijgt.

Het vakantiegevoel was dan ook weer helemaal terug met handen en voeten;-)

De volgende dag zijn we de stad ingelopen en achter de beton facade was zowaar een prachtig oude bebouwing en ook jawel een middeleeuws op gezette markt.





Doedelzak in Povoa de Varzim;-)

Hier hebben we echt van genoten.

Ook op zoek gegaan voor wat inkopen en kwamen tercht bij een ambachtelijke slager, nou dat heb ik lang niet meer gezien.

Hier werd het vlees voor je neus klaar gemaakt en er lagen allerlei beesten in de vitrine,

konijnen, kip, konijn en poten konten, koppen en snoeten niks geen cellofaantjes op een schuimschalen bakje op een ondefinieerbaar stuk vlees.

Ik kon van dit ambachtlijk gebeuren genieten en had in de “mercado” ook al meer van dit soort taferelen gezien.

Aan de overkant van de slager was ook een supermarkt en zo waren we snel voorzien van onze behoeften.

Het is niet zo dat de moderne technologie hier zijn intrede nog niet gemaakt had, integendeel, maar de combinatie met een stukje nostalgie was goed gemixed.

Achteraf hebben we hier een paar leuke dagen gehad en Portugal komt een stuk relaxter op mij over dan Spanje.

Van Combarro naar Porto Novo en door naar Ria Alden.

Voor het eilandje voor Combarro hebben we een heerlijke rustige nacht gehad.

Viveiro 1

Onderweg zagen we de nodige viveiros weer en het lijkt wel of de vissers de hele ria er mee vol willen bouwen zoveel liggen er.

In de marina van Porto Novo is het een drukke boel, vissers en ferries en rondvaart boten en de nodige recreanten die erin en uit varen.

Wij zijn blij een plekje te kunnen krijgen, zodat we weer eens de boel op kunnen ruimen en de voorraden weer aan te vullen.

PortoNovo_wasdag

De komende week hebben we veel ankeren in de planning en dan wil je voldoende vers voedsel en water aan boord hebben.

Op de wal stuiten we direct op de kermis en dat beloofd dus wat lawaai voor de komende avond.

Hebben eerst wat gegeten bij een restaurant en hierna de promenade die volgebouwd stand met standhouders afgelopen.

Nou Hilda kon lekker struinen en als je niet op let ben je elkaar zo kwijt.

Ook  een grote supermarkt gezien onderweg, die hebben we de volgende dag  bezocht.

Deze was ruim gesorteerd en zodoende konden we zwaar beladen richting de boot terug. Hilda had zo’ n “oma” roltas gekocht en toen ik dat ding de eerste keer zag, dacht ik moet dat nou.

Maar dat apparaat blijkt verrekte handig voor zware boodschappen, en deze hoeven dan niet op de rug of aan tasjes aan de handen gedragen te worden.

Wifi in deze haven is een irriterende bezigheid, dus maar geen blog bijhouden.

Wat de kermis en brallende megafoons aan gaat, die stopten om 04.23 u.

Niet veel geslapen die nacht, ik weet dat ze langer doorzetten in Spanje, maar dit….. was wel erg gortig.

Ben ik nou een ouwe zeur aan het worden??????????

Ik heb genoeg whiskey aan boord, maar ja altijd weer die te krappe schedel de volgende dag. Dus laat maar even doorbijten, de volgende nacht hopelijk beter.

’s Middags om een uur of drie naar de “overkant’ gezeild en zijn we de Ria Aldan ingedoken.

Eerst goed gekeken of dit ogenschijnlijk slapend dorpje geen verrassingen voor ons in petto had en toen anker neer.

Heerlijk wat een verademing, rust.

RiadeAldan_Man wat een lienen.

Een beetje zee deining stond er wel, maar dat kon de pret niet drukken.

Na zoveel nachten achter het anker liggen neemt het vertrouwen  steeds meer toe.

Maar helemaal zonder toezicht gaat er bij mij nog niet in, dus een hand gps op het boordnet aangesloten houdt de electronische wacht.

 

Ensenada de Barra en Isla Cies.

Dit is een baai in Ria Vigo, een plaatje. Waarom die oversteek nog naar de Carieb????

Nou dat kan ik je direct vertellen, de watertemperatuur.

Hier hebben we ons in het neopreen gestoken het water opgezocht en nog was het brrrr. wennen.

Ik wilde namelijk de waterlijn en het onderwaterschip schoon maken van aangroei.

Maar wat een verschil tussen lucht- en watertemperatuur,natuurljk was het lekker als je eenmaal gewend was.

Op de boot terug werd ik gewoon duizelig en moest er ff bij gaan zitten.

Het grootste gedeelte schoon geschrobt en de waterlijn picobello, viel mij nog tegen hoe snel er afzetting was van kokkels deze moet je echt steken, de wier veeg je er zo af.

Hier hebben we een extra nachtje gelegen, omdat ik geen ankervergunning voor het weekend kon krijgen, volgeboekt!

Nou dit was geen straf hoor en we hadden wederom prachtig weer.

Maandagmorgen, op naar Isla Cies.

Ook vandaag was het te bezeilen, en na een heerlijk maar kort tochtje van 5,5 Nm aangekomen bij onze geplande overnachtings plek.

Mama mia wat is het hier druk, echt een plekje zoeken tussen de andere jachten en kijken of je een redelijke draaicirkel houdt en anderen niet teveel benadert.

Naderhand bleken hier nog 4 nederlandse schepen te zijn, nou zoveel op een kluit hebben we lang niet gezien. 

De foto`s laten wel zien waarom men hier graag wil liggen, ook de spanjaarden zijn hier volop vertegenwoordigd. Een echt toeristisch eiland met veel ferries.

Ondanks de drommen mensen, die zich vooral op het strand en er vlak omheen waren geen last gehad.

Als je eenmaal aan het klimmen ging werd het rustiger en kon je weer genieten van de rust en de natuur. 

De pilot vermelde het al “stunning views” en dat was het prachtig.

Ik hoop dat de foto` s een beetje van de indrukken die we hier opgedaan hebben weergeven.

  

//WL2K Isla Ons en Ria Pontevedra.

Op naar een eiland die als mooi beschreven werd in de pilot. Hier had vooral Hilda zich op verheugd en stond hoog op
het verlanglijstje ook het eiland Cies, maar dit is weer een Ria verder.

We zijn het eiland van het noorden uit benaderd en daar lag ook aan de oostzijde een strandje die als ankerplek werd genoemd.
Niet overal is het zo dat je maar een brok ijzer naar beneden laat vallen even aantrekken en dat was het, rotsbodem en veel begroeiing kunnen roet in het eten gooien.
Naast de omschrijvingen in de eerder genoemde pilots, hebben we ook een echolood onder het schip waarmee ik als het ware de bodem kan zien.
Ook eventuele scholen vissen die onder ons door zwemmen kun je zien, daarom wordt dit dan ook vaak geinstalleerd op visserschepen.

Eenmaal aangekomen op het strandje voor Ons, even zoeken naar een geschikt plekje en hoppa overboord met dat anker , hierna minimaal 5x de diepte aan ankerketting vieren en wij zetten de motor vaak een tijdje in de achteruit, zodat het anker zich “in kan graven”.

Als we het idee hebben dat we vast liggen, schip opruimen en eten.
Hierna zijn we met de bijboot naar het strand gegaan en de bijboot met motor een aantal meters naar boven gesleurd.

Tjonge wat is het gelijk warm op het land, op het schip merk je dat niet zo. Het scheelt gelijk een trui of een jas.
Heerlijk om de geuren van de hars van de bomen en weer bloemen te ruiken, na een langere reis op zee schijn je land ook te kunnen ruiken op afstand volgens bloggen van lieden die de oversteek al gemaakt hebben.

Ook hier zullen we de nodige foto’ s nog plaatsen van de wandeling die we hier gemaakt hebben.Isla Ons 13

Ligplek voor strand Isla Ons. Video.

 

Na de overnachting hier hebben we koers gezet naar Ria Pontevedra, waar we naar een heel oud authenthiek vissersdorpje Combarro wilden, dit was een item die je niet mocht missen als je in Galicie op bezoek was.

Ook hier zullen de foto’s nog van volgen, want sommige belevingen kun je niet in woorden vangen of beschrijven.
Zagen net een schooltje dolfijnen voorbij zwemmen, terwijl we voor anker liggen achter een klein eilandje vlakbij Combarro.
Heel apart en zo wordt je even weer fijntjes op gewezen, dat je toch wel een eind van huis bent.

 

Morgen gaan we naar de Marina van Porto Novo, even weer orde op zaken stellen.

//WL2K Isla Jidoira Arenosa en Purto Pedras Negras Sal Vicente do Mar.

Van onze noordelijke baai van het eiland Arousa naar het zuiden gevaren naar een klein eilandje , waar we op de heenweg naar boven langs zijn gevaren.
Isla Jidoira Arenosa een eiland met een caraibische look, man wat een helder en blauw water voor de deur.
Gelukkig was “Luie Evert” ook weer van de partij en hebben hier een mooie wandeling gemaakt, hiervan zullen ongetwijfeld nog wat plaatjes volgen.


Tijdens de tocht hierheen was het al goed heiig en bij het vertrek van ons Bounty eiland was het al helemaal dicht getrokken, potjandorie helemaal afhankelijk van die plotter en ais.

Nou we hadden momenten dat ik haast wel de mast in wilde klimmen om te kijken of ik de schepen en bootjes kon zien. Wel op de plotter te zien en echt op honderd meter van je vandaan schuift een vrachtschip met mist hoorns aan je voorbij en nada zicht.

Gelukkig prijs je jezelf gelukkig met goede kaarten op de plotter, want die zijn onontbeerlijk op dat moment.
Hier is een een gevaarlijke kustlijn met veel diep in zee uitstekende rotsformaties, daarbij al die vissers met bootjes (zonder ais), die van de drijvende melkpakken met touwen eraan kreeftenkorven of inktvis bakken. Daarnaast nog de nodige netten.
Al met al een parcour hier met de nodige hindernissen, maar we hebben het gered om veilig en zonder brokken de haven binnen te lopen. Het begon al te schemeren, dus net op tijd binnen.
Van te voren de Marina opgeroepen via de marifoon of er nog plek was, dus niet grrrr.
We mochten met nog twee schepen aan een ponton buiten de haven liggen, en wel volledig betalen he, maar geen stroom en wifi. En als je naar het toilet moet kun je de bijboot in naar de wal.
Dit was een shit haven met leidinggevenden met de foute instelling en meer woorden wil ik hier niet aan vuil maken.

Wel een hele mooie zuidpunt van dit dorpje die we af gewandeld hebben.

Hier hebben we twee overnachtingen gedaan, voordat we verder voeren naar Isla Ons.