//WL2K Isla Ons en Ria Pontevedra.

Op naar een eiland die als mooi beschreven werd in de pilot. Hier had vooral Hilda zich op verheugd en stond hoog op
het verlanglijstje ook het eiland Cies, maar dit is weer een Ria verder.

We zijn het eiland van het noorden uit benaderd en daar lag ook aan de oostzijde een strandje die als ankerplek werd genoemd.
Niet overal is het zo dat je maar een brok ijzer naar beneden laat vallen even aantrekken en dat was het, rotsbodem en veel begroeiing kunnen roet in het eten gooien.
Naast de omschrijvingen in de eerder genoemde pilots, hebben we ook een echolood onder het schip waarmee ik als het ware de bodem kan zien.
Ook eventuele scholen vissen die onder ons door zwemmen kun je zien, daarom wordt dit dan ook vaak geinstalleerd op visserschepen.

Eenmaal aangekomen op het strandje voor Ons, even zoeken naar een geschikt plekje en hoppa overboord met dat anker , hierna minimaal 5x de diepte aan ankerketting vieren en wij zetten de motor vaak een tijdje in de achteruit, zodat het anker zich “in kan graven”.

Als we het idee hebben dat we vast liggen, schip opruimen en eten.
Hierna zijn we met de bijboot naar het strand gegaan en de bijboot met motor een aantal meters naar boven gesleurd.

Tjonge wat is het gelijk warm op het land, op het schip merk je dat niet zo. Het scheelt gelijk een trui of een jas.
Heerlijk om de geuren van de hars van de bomen en weer bloemen te ruiken, na een langere reis op zee schijn je land ook te kunnen ruiken op afstand volgens bloggen van lieden die de oversteek al gemaakt hebben.

Ook hier zullen we de nodige foto’ s nog plaatsen van de wandeling die we hier gemaakt hebben.Isla Ons 13

Ligplek voor strand Isla Ons. Video.

 

Na de overnachting hier hebben we koers gezet naar Ria Pontevedra, waar we naar een heel oud authenthiek vissersdorpje Combarro wilden, dit was een item die je niet mocht missen als je in Galicie op bezoek was.

Ook hier zullen de foto’s nog van volgen, want sommige belevingen kun je niet in woorden vangen of beschrijven.
Zagen net een schooltje dolfijnen voorbij zwemmen, terwijl we voor anker liggen achter een klein eilandje vlakbij Combarro.
Heel apart en zo wordt je even weer fijntjes op gewezen, dat je toch wel een eind van huis bent.

 

Morgen gaan we naar de Marina van Porto Novo, even weer orde op zaken stellen.

Auteur: Thom

Bouwer en zeiler!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s