Rondreis in Marokko.

Donderdag 29-9-2016.

Van Rabat naar Marrakech.

p1020722
Voorbereiding op de Zanzibar.
p1020717
Zanzitaxi
p1020727
Wachten op de bus.

Vertrokken vanmorgen met chauffeur Mohammed Fassi  om 8.30u uit de marina in Rabat.

Een ruime bus met voldoende beenruimte, hier was ik nog even  bang voor dat dit problemen op zou leveren.

De eerste trip is naar Marrakesh ongeveer 350 km rijden.

Zo rond 13.00 u waren we bij de Riad Omar een hotel-restaurant in hartje stad. Een Tineke die goed frans spreekt en nog een paar waren met de chauffeur naar de Riad toe om poolshoogte te nemen.

Ondertussen waren ondergetekende met de rest in de bus gebleven die met alarmlichten naast geparkeerde auto’s in een van de hoofdaders van de stad stil stond. Nou dan maak je wat mee, de temperatuur in de bus ging in notime sky high en stoven auto’s en vrachtwagens en 2/3 wielers er rakelings langs. Daarnaast wurgden de voetgangers zich hier ook nog tussendoor.
Chaos mensen dat dit allemaal goed ging is een raadsel. Real fuzzy logic wat voorrang aangaat.
Na een half uurtje kwam de chauffeur met een tussenpersoon terug.
De bus werd even verderop geparkeerd en konden wij allen de bagage
van onszelf en de rest meenemen naar de Riad, gelukkig was het heel dichtbij.
Hier konden we eerst plaats nemen in een binnenplaats en ons inschrijven en onder genot van thee of koffie wat afkoelen.
Na de spullen op de kamer gebracht te hebben, zijn we aansluitend warm gaan eten op het dakterras. Heerlijk in een verkoelende wind met uitzicht over een gedeelte van de
stad.
Nou daarna de stad in wat een drukte en vooral wat een indrukken.
Na kortstondig het beroemde plein Djema el Fna de Souks ingedoken binnen de Medina. Op het laatst zijn we zelfs naar het Quartier desTanneurs geweest waar we ook geen andere toeristen meer zagen, best wel eng en je werd behoorlijk bekeken door de menigte om je heen.

De Tanneurs zijn de oude leerlooierijen die al sinds de 11e eeuw gebruikt worden, hierover kregen we uitleg door een soort baasje daar.
Het stonk afgemieterd om het maar eens op zijn gronings uit te drukken en we kregen wat munt kruiden om onze reukorganen wat rustig ge houden.
Hierna de weg terug, nou dat was een ander verhaal. Wat ben ik blij een beelddenker te zijn, dat heeft ons feilloos door die wirrewar van gangen weer teruggebracht naar het grote plein.
Hier moest ik echt weer tot rust komen tussen de oren, voordat we ons op het volgende avontuur gingen storten.
Naderhand nog wat souks doorgewandeld en het plein weer op, die tegen de avond vol begon te raken met allerlei pluimage.
Slangenbezweerders overdag en werden later verruild voor muzikanten en clowns
die verhalen vertelden, nou daar kreeg je niets van mee en verslapte de aandacht daarvoor vlot. Heel veel saptenten en handelaren met noten en kruiden, daarnaast heel veel eettentjes met zeer opdringerige colporteurs. Gretver hier heb ik echt een pesthekel aan. Dus later ook een cafe opgezocht met dakterras waar je alles op het plein van een afstandje kon aanschouwen, hier een heerlijke fruit cocktail gehad en een omelet met brood. Het bedienend personeel heel netjes en vriendelijk een verademing. Hier hebben we echt genoten van het uitzicht.
Later op de avond Hans en Tineke van de Zanzibar nog getroffen op het grote plein.
Tineke had mooie henna tekening op haar hand laten maken, heel apart.
Nou na het douchen op de kamer deze blogdag nog vastgelegd en gaan slapen.

De volgende dag gaan we het Atlas gebergte in.

Van Marrakech naar Ait Ben Hadou.

Vrijdag 30 oktober 2016.

Om 6.45 u ging de wekker en na ons opgefrist te hebben om 07.00 u zoals afgesproken naar de ontbijtzaal.

Daar was nog niemand aanwezig en maar gewacht op het dakterras. Vrjj vlot kwamen Henk en Tineke er ook aan lopen, die waren er nog vroeger geweest.

Na het ontbijt wist Hans en passant te melden, dat de kakkerlakken tussen de stapels borden en brood liepen.

Dit wilde hij niet vertellen tijdens het ontbijt, want dat zou de eetlust bederven.

En gelijk had hij.

Nu is dat hier niet ongewoon en hoort het er gewoon bij.

Om 08.00 u zou Mohammed ons oppikken bij de Riad Omar, en hij was netjes op tijd.

Op naar het Atlas gebergte,  waar we door heen zouden komen vandaag.

rimg0170
Voor Sonja was het niet zo fijn, hier was ze al ziek en bleek later zeer hardnekkig.

Tjonge wat een slingerweg en er moest flink geklommen worden.

De uitzichten werden steeds adem benemender en af en toe hadden we een foto momentje.

We waren nog niet zo lang door de pas op 2260 meter hoogte, toen de motor van de bus het gegaf.

Met geen mogelijkheid meer aan de praat te krijgen.

rimg0228
Pech! 

Mohammed heeft zijn baas maar gebeld om wat te regelen.

We waren om 12.30 u gestrand en om 16.00 u werden we opgepikt door een andere bus.

Deze heeft ons naar ons volgende hotel (La Rose du Sable) gebracht in Ait Ben Hadou vlak bij een bekende Kasbah, die regelmatig gebruikt is als filmdecor. Een bekende is Gladiator met Russel Crowe.
Van Ait Ben Jadou naar Ait Yousif.

Van Ait Ben Jadou naar Ait Yousif.

Zaterdag 01 oktober 2016.

De Kasbah en het dorpje hier omheen hebben we de volgende morgen vroeg bezocht.

Mohammed was niet verschenen en in plaats daarvan dezelfde bus die ons gisteren opgepikt had.

De volgende rit ging naar Ouadzarzate waar we de Taourirt Kasbah onder begeleiding van een gids bekeken hebben.

De gids vertelde zeer veel details over de Kasbah, dit was erg interessant.

Daarna het oude stads gedeelte met hem doorgelopen, met o.a de gebruikelijke bezoekjes aan een cafe/tapijtenhandel en een kledenboer.

Hier heb ik persoonlijk geen aandacht aan geschonken. Die koppel praktijken vind ik helemaal niets, irritant zelfs.

De bus heeft ons hier opgepikt en via de plek waar de kapotte bus gerepareerd werd naar een restaurant geloodst.

Na het middageten via een schitterende route naar Ait Yousif waar ons volgende hotel ( Tourbiste) stond.

Avond eten wat gaan we doen? De buren hadden een pizzeria en daar had de meerderheid wel zin in.

Ada en Hans naar de pizzeria gelopen en gevraagd of ze voldoende pizza`s in huis hadden voor 8 personen.

Gelukkig hadden ze voldoende en na de spullen op de kamer gebracht te hebben en opgefrist te hebben op naar de pizza.

Haha nou komt de grap, na de bestelling bleken ze geen pizza meer te hebben, nou zo druk kan het in het tijdsbestek tussen vragen en bestellen niet zijn geweest.

Ergo de Marrokaan kan geen nee zeggen.

Na een paar minuten kwam de eigenaar weer en zei dat we wel pizza’s konden krijgen.  ???????????? OK.

Na een half uur werd een werknemer op de brommer weggestuurd, toen begonnen we een vermoeden te krijgen.

Na zijn terugkomst heeft hij het bij een conculega afgehaald, hihi heb je ook een pizzatent.

Hierna zijn we de koffer ingedoken.
Ait Yousif naar Merzouga.

Zondag 2 oktober 2016.

Na een heerlijk ontbijt de volgende highlight bezoeken.

Onderweg kwamen we langs een rivierbedding met wederom een fantastisch uitzicht het dorpje Tinghir.

Rit naar kloof Gorges du Todhra in het Atlas gebergte.

Na hier wat rondgewandeld en gegeten te hebben op naar een plaats die eerst niet in de route opgenomen was namelijk Merzouga.

Dit ligt behoorlijk zuidelijk en 25 Km van Algerije af, geen plaats waar buitenlandse zaken groen licht voor af geeft, maar code oranje.

Onderweg midden in de woestijn een oase bezocht bij de bron, raar gevoel overal rostachtige bodem en leeg en plots groen.

Op kritische punten voor en na steden en kruisingen/splitsingen in het buitengebied heel veel controle posten van de Gendarmerie.

Mohammed onze chauffeur heeft niets op met deze lieden en is vol ontzag en angst voor hen. Na de oase op de splitsing naar Merzouga of Rachidia werden we na heel veel plekken waar we door mochten rijden aangehouden.

Nou daar stonden we, alle papieren van de auto persoon en de reisbescheiden werden doorgespit.

Na wat arabisch gekakel heen en weer, mochten we door, maar niet richting Merzouga???????

Wat is er aan de hand Mohammed, bleek dat ze hem op de korrel hadden en hem verboden om naar Merzouga te rijden of betalen!

Merzouga stond niet op de ritlijst dus no-go, shit.

Mahammed bood nog aan om terug te rijden en ze te betalen, dacht het niet zeiden we allen, hier doen we niet aan mee.

rimg0541
Overleg onderweg tussen Tineke en Mohammed.

Zo verpest je ook voor mensen na ons, om toe te geven aan dit systeem.

In Rachidia besloot de chauffeur wel naar Merzouga te gaan rijden 150 Km om. Betekende wel dat we in het donker daar aan kwamen, maar dat vonden we geen probleem.

Eerst zouden we in tenten gaan overnachten,maar door onze verlate aankomst toch weer en gelukkig achteraf kamers in een hotel.

Tsonge wat een mooi hotel en pal tegen de woestijn aan echt nog geen 25 meter vanaf de achterdeur zand zover het oog reikte.

In de woestijn wilden we de zonsopgang meemaken en om 07.15 u ongeveer zou dit zijn, op tijd vertrekken met camera’s op naar Erg Chebbi een van de grotere duinen in de regio.

Gewoon het kamelenspoor volgen werd tegen ons verkondigd en je komt er wel.

Na 10 min. Spitste de groep zich al op want dit is toch de kortere weg!

Haha niet dus die kamelen zijn zo gek nog niet.

En voor Luit hihi.

rimg0502
Reukloze kamelenstront.

Van Merzouga naar Midelt. 

Maandag, 3 Oktober.

Rit naar Ksar in Rissani de eerste nederzetting van de eerste arabier.

Hilda had hier in een winkel een prachtig vloerkleed gezien en wilde deze mee nemen, maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Te duur en meer extra gewicht wil ik niet op de boot.

De volgen de overnachting zou in Midelt gaan plaatsvinden halverwege onze volgende bezichtiging Fes.

In Midelt zijn we nog aan het zoeken geweest naar een geschikte locatie om te slapen, het eerste hotel mooi, maar een onprettige sfeer, dus verder.

De volgende bleek een Riad op een locatie waar je hem niet zou verwachten, maar zowel het ontvangst als ook het interieur viel bij iedereen in de smaak.

 

De gemiddelde kosten voor een overnachting met diner en ontbijt ligt rond de 650 Dh. 30€ p.p. niet duur dus en binnen de begroting volgens onze penningmeester Zanziduck.

Nu ik toch bezig ben Mohammed hebben we ook verschillende woorden geleerd, een ervan is brommer, want die rijden hier echt met bosjes en het is vreemd om dit uit de mond van een arabier te horen.

In de rit door het land kwamen we door gebieden die bekend waren van een bepaalde vrucht of gewas.

Zo ook in de appel vallei, waar de Gendarme omgedoopt werd naar “Pomdarme”, Mohammed piste zich haast van plezier in de broek.

Of het moment waar we een busje inhaalden die op het dak notabene allemaal geiten vervoerde. En waar gaan we heen jongens “Me-e-ee-kka”.

Ook die humor kon hij zelfs nog waarderen.

rimg0556
In de bus onderweg. Op de achterbank zaten ook nog drie personen.
rimg0583
Apen onderweg bij een pauze stop.

Foto genomen in Fes.

Een bekende Romeinse opgraving Volubilis, iets soortgelijks hadden we ook gezien in Turkije (Efheze).

 

Idrissa een dorp gebouwd op de top van een heuvel.

Terug in Rabat nog een opgraving, het Mausoleum van het koningshuis.

 

 

 

En als laatste het koningklijk paleis en de Medina.

 

Alvor naar Rabat.

In de baai van Alvor waren zoals eerder al geschreven meerdere nederlanders voor anker.

Met allen hebben we één of meerdere keren gesproken en overleg gehad wie allemaal naar Rabat in Marokko wilden.

Al snel werd de naam  Zanzitours in het leven geroepen, hierbij schreven in totaal 4 boten in.

De Zanzibar, Rhapsody, Ikinoo en de Blue Dream gaan gezamelijk op pad, na wat heen en weer in de verschillende weerberichten en inzichten tot een plan gekomen en het juiste weergat.

Zaterdagmiddag om 1 uur was het niet hoorbare startsein en kozen we het ruime sop voor de komende 40 uren (inschatting). De afstand was ongeveer 205 Nm.

De reis ging prima wel wat last in het begin van de swell, maar deze nam geleidelijk af.

Hilda ja u raad het al weer zeeziek, ondanks dat er preventief gembercapsules en cinnerizine geslikt was. Zoveel waren we wel aan het rollen, ook ik was niet lekker.

De tweede nacht ging beter en konden ook meer slapen.

Mooie heldere hemel met schitterende sterrenhemel en een maan die overkwam tijdens de nacht.

De wind zat ook mee, ook al werd voorspeld dat de tweede nacht de wind af zou zwakken hield hij aan,  fluctuerend tussen de 10 en 17 knopen.

Nou het zou de eerste keer zijn in Afrika en Rabat een mooie gelegenheid om de omslag naar een ander continent wat geleidelijk te laten verlopen.

5o Nm uit de kust werden de eerste visnetten al gespot door de Rhapsody, die er rakelijks langs zijn gevaren.

Gelukkig geen van de vier boten heeft iets in de schroef gekregen, we hebben dus geluk gehad.

De kaart bij ons op de plotter gaf aan waar de visgebieden waren, daar zijn we parallel bij langs gevaren, maar of de vissers zich hieraan houden is geen wet van meden en persen.

Opletten geblazen dus.

De aanloop naar Rabat verliep weinig spectaculair, dik in de wolken lag de hele boel en pas 1,5 Nm voor de kust kwam er zicht.

Prachtig om door de voorbij varende vissers welkom geheten te worden, tot drie keer toe en ze konden het niet van elkaar weten.

rimg0077
Achter ons van links naar rechts de Zanzibar,Ikinoo en Rhapsody.

Ook in de haven veel bekijks 4 Nederlandse schepen tegelijk, kennelijk bijzonder want zelfs de douaniers en de pilots stonden ons te fotograferen.

Tineke van de Zanzi…. heeft de haven aangeroepen en gevraagd om de pilot voor de gevaarlijke haven ingang.

rimg0096
Pilotboot.
rimg0087
Rabat
rimg0099
Achter ons de Rhapsody vervolgens de Zanzibar (catamaran) en de Ikinoo.

 

In de haven moesten we gelijk aanleggen en ons inklaren, nou de hele film hebben we gezien. Geduld was een schone zaak en ook de schepen werden onderzocht door de douaniers met de  hond.

Deze laatste had geen zeepoten, want hij stond te trillen op zijn poten, over het dek was al een crime en in de boot, geen denken aan.

We waren allemaal door de keuring gekomen en de stempels werden in de paspoorten gezet.

In de marina stonden op de steiger verscheidene handen om ons te assisteren met het aanleggen, nou zo vast heb ik het schip nog nooit aangelegd gehad.

We liggen stormvast 😉

rimg0105
Verstekeling op het zwemplatform een inktvis. Hij heeft het avontuur niet doen overleven.

Eerst rust en een borrel, daarna ons melden in het havenkantoor en een douche en zo is het ook gebeurd in die volgorde.

´s Avonds de medina  in Sale nog ingelopen en Dirhams ingeslagen en een vers brood gekocht met wat lekkers voor bij de koffie en daarna film.

Het is even wennen aan de geuren en geluiden, maar het is hier echt een beleving, het gezang uit de minaretten is heel apart.

Voor veel zaken ben je 30 jaar terug, maar met de moderne technische middelen met hun voor- en nadelen.

In de Medina kijk je de ogen uit, alles is anders de vogels, het fruit de smalle drukke straatjes met hun vele kleine winkeltjes.

Ook viel mij direct op hoeveel mensen met mankementen hier leven, de gezondheidszorg kan hier dus beter.

Maar ook hier zijn de mensen, zodra je wat zoekend kijkt behulpzaam, op de zebrapaden is het opletten geblazen precies het tegenovergestelde als in Portugal.

Voor dat je het weet rijden ze je de vouwen uit de broek.

Na een na heerlijke nachtrust vanmorgen weer terug naar de Medina en een datakaart voor de telefoon/mifi gekocht, dit is ook net even anders dan bij ons.

Hier koop je eerst een lokale kaart van 30 Dh en wordt de boel geregistreerd (hiervoor is het visa nummer uit je paspoort stempel nodig.

Daarna activeren en kun je vervolgens extra databundel bijkopen in ons geval 12 Gb voor 100 Dh, dat is totaal ongeveer € 13 niet duur dus voor onze begrippen.

Ook nog in een soort van Mercado geweest, nou dan hoef je geen eten meer voorlopig.

Ongekoelde vis en vlees vol met muggen en overal liepen katten te struinen, nee dan zijn wij aan de beurt met ons darmstelsel, dus geen handel.

Vanmiddag gaan we met 8 personen (van de 4 schepen)  in overleg over de komende trip door Marokko, barbeque ´n gaat hier goed mee samen vond de Zanzibar, of iedereen wat mee wil nemen.

Geen supermarkt (lees met koel/vrieskasten) in de buurt hier in Sale, wel in Rabat maar dat is net iets te ver weg.

Laat aan de andere kant van de snelweg naast ons nou een dikke M zijn je kent ze wel met drive in. Nou daar heen gelopen en gevraagd of we bevroren hamburgers konden kopen voor de BBQ, nee dat wilden ze niet.

Hilda vroeg nog naar alternatieven en de man antwoordde breedgrijnzend “Heet ijs?”

Het zijn uiteindelijk broodjes hamburgers geworden zonder al die prut.

 

 

 

 

Alvor.(18-09-2016)

Deze prachtige baai die ons aan de waddenzee doet denken, ligt 4 mijl oostelijker van Lagos.

Een klein eindje varen, maar wat een andere wereld.


Alvor is een dorpje die tegen Portimao aan ligt, een grotere stad aan de andere kant van de heuvel.


Hier hebben we eerst een paar dagen geankerd en na een praatje met Jaap een pensionada uit nederland, die hier al een hele tijd ligt konden we volgens hem wel aan een mooring gaan liggen.


Deze werd door de eigenaar (Glenn) niet meer gebruikt, hij had in Alvor een appartement gekocht en kreeg daardoor automatisch een plaatje in de haven en de mooring kwam vrij.

Wij even mazzel, dus verhuist en Jaap had ondertussen Glenn nog gevraagd of het mocht, gelukkig geen probleem.

Dit slaapt wat rustiger dan achter het anker, zeker als het steviger gaat waaien.

Grrr. en na een stap in de bijboot van de Blue Dream af, verdween mijn telefoon hier naar de bodem van de haven.

Op zo`n moment gaat er heel wat door je hoofd, weg 600 euro`s  alle contacten foetsie en hoe ga ik de bankzaken regelen? En wat al niet meer wat je met een telefoon regelt tegenwoordig.

Dus dat was de domper van de dag en een lering, niets maar dan ook niets meer los in de broekzakken of in de borstzak van overhemden.

Nou maar eens kijken of er wat te regelen valt met de verzekering, zal wel weer op een drama uitlopen want ik heb geen aankoopbonnetjes van alles mee, zoiets is ook ondoenlijk als je op reis bent voor anderhalf jaar.

Voor vrijdag heeft Karin een restaurant besproken waar we “De Fado” mee gaan maken, hopelijk wordt het geen jankavond.

Ook zitten we ons voor te bereiden (geestelijk) op Marokko, we willen nog de Marina van Portimao opzoeken en alle water- en dieselvoorraden aanvullen, voordat we de oversteek naar Rabat willen gaan maken.

Lagos

Nog een filmopname van de vorige dag tijdens het zeilen naar Lagos.

Karin (White Pearl) was hier ook jarig en we hebben gezamelijk met hun engelse vrienden (Giles en Francis) gegeten  in Lagos, hier was een lekkere ontspannen sfeer en heel gezellig.

Maar deze haven is erg rumoerig door in- en uitvarend mensen transport naar de grotten en dolfijntjes, daarnaast de nodige herrie uit de kroegen aan weerskanten van de haven,dus ons besluit om deze ook dure haven snel weer te verlaten.

Van Sines naar Baleeira en door naar Lagos.

In Sines aangekomen de eerste nacht voor anker in de baai naast de marina doorgebracht.

Nou dat was geen succes en na een gebroken nacht van onrustig slapen door deining en geruk aan de ankerketting toch de rust in de Marina opgezocht.

Heerlijke douches en internet, stroom en water waren het extra naast de inleg van havengeld.

Het dorpje zelf had niet zoveel te bieden, hoewel…… de eerste Lidl na Nederland en je weet niet half hoe lekker het is om op z’n nederlands weer boodschappen te doen.

Het begint met de muesli links en de chocolade rechts enz. de kar was erg snel gevuld en dat moest allemaal in de hitte op de rug in handtassen en de “oma” kar naar de boot terug 1,5 km lopen. Eenmaal buiten eerst de vers aangekochte en bijna nog warme broodjes verorberd op de parkeerplaats. Tjonge wat wat dat lekker.

De volgende ochtend aan de andere kant van Sines de Spar (piep) mag geen reclame maken hebben we verse broodjes gekocht en even verder op de terugweg bij een slager nog wat vers vlees gekocht.

Zoals wel gezien de blog Lissabon enz. bijgewerkt, nu in Lagos de een na laatse trip van Sines naar Baleeira.

‘ s Morgens om 05.00u opgestaan en eerst fatsoenlijk ontbeten alle pilletjes tegen zeeziekte er in gewerkt en op naar de volgende stop 62 mijl verder.

We wilden hier bij daglicht aankomen, vandaar de voor ons vroege “early wake up call” .

rimg0024
De Whie Pearl.

De White Pearl ging ook vandaag op weg naar dezelfde plek dus samen uit de haven vertrokken, er was wat wind en de eerste 4,5 uur ook lekker gezeild, maar zoals altijd komt aan het leuke snel een eind.

De wind werd snel minder, we hebben de motor nog een beetje uitstel gegund, door de genaker eerst nog te zetten.

Maar ook deze viel constant in door de swell en klapperde dat het zeer deed, dus inhalen dat zeil en de motor maar aan.

Wel het grootzeil weer gehesen, om het schommelen te beperken.

Vlak voor Sao Vicente konden we zeilen, het ging niet hard genoeg naar onze zin minder dan 3 knopen, dus de motor ernaast maar bij.

rimg0025
Mooie erosie vormen in de kust.
rimg0033
Cap Sao Vicente.

Wel hebben we weer bezoek van de dolfijnen gehad en…… heb wat onderwater opnamen kunnen maken.

Op de beruchte Kaap de Sao Vicente trok de wind weer wat aan.

rimg0037
Indruk wekkende kust.

Zo’n 6 mijl “om de hoek” lag ons einddoel Ensenada de Baleeira, een vissersdorp waar we konden ankeren.

Dat ankeren ging perfect en lagen direct muurvast, de buren (White Pearl) hadden we via de marifoon uitgenodigd voor een aankomstborrel, deze werd van harte aangenomen.

Dit was 1 van die nachten dat ik als een blok geslapen heb, de vorige nacht maar een paar uurtjes de slaap kunnen vatten en deze heb ik ruimschoots ingehaald. Lekker wakker is dit.

Het schip weer voor vertrek klaar gemaakt en anker op…… nou dat was vanmorgen makkelijker gezegd dan gedaan.

Muurvast zei ik toch he even terug, ha rotsvast bedoelde ik grrr. na het anker overvaren te hebben schoot het gelukkig los.

Jeroen en Karin (White Pearl) waren al een mijl op voorsprong toen we de haven verlieten, gelukkig had ik gelijk een rif in het grootzeil gezet.

De wind trok behoorlijk aan tot over de 20 knopen, en we spoten naar buiten, Hilda zat aan de helmstok en genoot met volle teugen.

Het was al weer een tijdje geleden dat we met halve wind zo hard aan het varen waren ruim 6 knopen en met regelmaat zelfs over de 7.

De 16 mijl naar Lagos waren dus in een mum van tijd verstreken.

Onderweg was de wind niet constant en zelfs van het ene op het andere moment over een andere boeg, heel vreemd maar ons hoor je niet klagen als we maar zeilen.

Vlak voordat we de laatste bocht naar Lagos omgingen was het een drukte van belang van kajakken en kleine bootjes die vlak voor de rotsen voeren en .. er ook in voeren.rimg0052

rimg0042
Lagos ligt om de hoek.

Daar bleken heel veel grotten en gangen in de rotswanden die door toeristen bezocht werden.

In Lagos hadden vrienden van de White Pearl plaatsen gereserveerd voor ons en doordat we “klein” waren een plaats kunnen bemachtigen.

rimg0055
Lagos Downtown

Lagos is een toeristische trekpleister in de Portugese Algarve en bomvol ” vreemd” volk, maar hierdoor is het dorp wel florerend en dus marktjes en veel winkeltjes.

 

 

 

 

Oeiras/Lissabon en omstreken.

Maandag, 05-09-2016.

Als eerste de haven zelf, een rustige en comfortabele marina met alles erop en eraan.

p1020865

Walstroom, water en wifi (beperkte snelheid) op de steigers en niet idioot groot en alles op loopafstand.

20160906_141202_002
Uitzicht op zwembad.

Na onze aanmelding op het havenkantoor gisteravond, gelijk maar bij Peter Sport Oeiras gaan zitten en wat gaan eten. Het was al tegen negen uur en waren moe en hongerig, tjonge wat hakt een biertje er dan al in.

Voor de mensen die deze naam kennen, klopt het is zijn zoon 😉 die onder dezelfde naam een eigen café heeft leuk hè.

p1020962

Ook de schilderingen op de kademuur ontbreken hier niet. Voor diegene die het niet snappen, Peter Sport is een begrip voor de oceaanzeilers in de haven van Horta op de Azoren. Deze kroeg was vaak een warm ontvangst als je moe en afgereisd van zee kwam na een lange tocht op zee. Vaak werd hier ook  de post voor het internet tijdperk bezorgd voor de schepen die hier aan zouden lopen. Peter werd hiervoor geroemd.

De aantal tassen met wasgoed voor de wasmaschine liet al zien dat we niet de enigen waren met hetzelfde idee, gelukkig heeft Hilda de twee wasjes kunnen draaien en `s avonds lag het alweer in de kastjes.

Het is ook loei heet weer hier en in de zon is het ook niet te harden, met je blote voeten over het dek lopen laat je wel uit je hoofd, dat wordt tapdansen.

p1020864

Zelfs de portugeesen lopen te puffen, het is hier 38 graden en morgen nog heter een hittegolf dus.

We kunnen hier gratis van het aangrenzende zwembad gebruik maken op vertoon van onze toegangskaart en naam schip.

Daar hebben we ’s middags dan ook gelijk dankbaar gebruik van gemaakt.

In de avond tot twee keer toe het schip kletsnat gespoten, want binnen ………. nou daar daar .hoeven we geen woorden aan vuil te maken.

Het scheelde 10 graden, maar nog steeds warm in het schip.

Plots kwam er een gezicht om de hoek,  Jeroen van de White Pearl en na een uur borrelen kwam wederhelft Karin ook aan boord, harstikke gezellig.

Ook weer een leuke verrassing net als in de Marina van Port, ’s morgens worden er twee zakjes met broodbolletjes aan boord gegooid.

Het enige wat er overblijft is de verpakking.
Het enige wat er overblijft is de verpakking.

Dinsdag, 06-09-2016,

Een beetje flauw van de lange nacht wakker geworden, onze nieuwe  buren die midden in de nacht aankwamen, praten aan boord alsof ze alleen in de haven waren en geen slapende mensen.

Ik wilde er gelijk heen, maar Hilda zei van geef ze maar een half uurtje. Oke.

Om de haverklap werd ik wakker en hoorde een speaker met marifoon spraak, oh nee he hebben die lu. hannesen hun radio niet uitgezet en ook nog de luidspreker in de kuip aan gelaten. Ik eruit om 05.00u en op de boot geklopt, geen reactie nog een keer wat harder. Geen mens aan boord dus.

Raam dicht en oordoppen in en Hilda is op de bank in de kajuit gaan liggen, later hoorde ik dat diezelfde ei…s ook nog een val los hadden klapperen, wat een schipper.

De engelse achterbuurman heeft ook zeer slecht geslapen door de klapperende val en zijn vrouw wakker door die marifoon meldingen om de haverklap.

Hiervan is dus geklaagd bij de havenmeester.

De persoon zou gewaarschuwd worden om actie te ondernemen, ik hoop voor hem dat hij komt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

//WL2K Weekje In de Marina van Oeiras.

Jullie zullen wel denken een week in een Marina, wrom.
Nou dat zit zo, het was op de dag van aankomst al bijzonder heet toen we de bocht om de laatste kaap naar Lissabon in draaiden.
Je voelde per minuut de lucht warmer worden en op zee is dat ook bijzonder, want meestal verandert de temperatuur niet zo snel.

Dit had ik in de vorige blog ook al vermeld, misschien onderstreept dat de bijzonderheid wel en niet mijn alzheimer gedrag;-).
In de Marina werd al snel duidelijk dat we met een fenomeen te maken hadden, de dag erop zou het ook tropisch warm worden.
Laat deze Marina nou net heel geschikte buren hebben in de vorm van een zwembad en een fantastische regeling met de liggers, die kunnen er nl. gratis gebruik van maken.
Het duurde niet lang voordat wij gewapend met een handoek en op slippers op pad gingen.
Man wat was dat water lekker, zout weliswaar en stond het stijf van de chloor, maar dat kon onze pret en verkoeling niet drukken.
’s Avonds hebben we de eigenaren ( Jeroen en Karin) van de White Pearl nog getroffen en afgesproken, dat we samen op pad zouden gaan met een huurauto naar Sintra.

Sintra is een bergdorpje waar je niet te hard Unesco moet roepen, want dan blijft er niet veel overeind staan. Tjonge wat een schitterend dorp in een sprookjesachtige omgeving. De foto’s zullen het wel onderstrepen, het is verdorie net Disneyland soms. Maar…. dit is dan wel het echte spul en niet nagebouwd of gefantaseert.
Koningen, kastelen, kloosters en Moren het hele rataplan op een paar vierkante kilometers.
En het gekke is dat ik persoonlijk hier nog nooit iets van gehoord heb, een schitterde verrassing.

p1020866
Treinstation/ VVV-Sintra
p1020867
Largo Dr. Virgilio Horta.
p1020881
Blik van boven terug.
p1020876
Winkelstraat met zingend “John Lennon” standbeeld. Hij was zeer goed.
p1020887
Op weg naar Mauro, blik op Sintra en buitenwijken Lissabon.
p1020884
Links achter ons Palacio Nacional de Sintra.
p1020939
Castelo dos Mouros.
20160907_152547
Palacio da Quinta da Reguleira

Na deze dag eerst een dagje rust voor de beentjes en tussen de oren, en voor dag daarop hadden we Lissabon in de planning staan.

Hilda had al een paar Lisboa kaarten gescoord, waar we in bijna alle bezienswaardigheden gratis in konden of een korting kregen.
Daarnaast kon je gratis en ongelimiteerd gebruik maken van trein, tram, bus en metro.

In het begin nog wat onwennig, maar al snel begrepen we de systemen en vooral de metro werd goed gebruikt.
Bij het bezoek aan Barcelona hadden we ook een soortgelijke kaart gehad en dat werkt perfect. En als rasechte Grunnegers het kan ook best uit. hihi.

20160909_124521
Elevador de Santa Justa. Stalen lift van 48 m hoog. In het verlengde achter de lift is de loopbrug naar een bovengedeelte van de stad.

We hebben weer veel fraais gezien, maar achteraf kan het niet tegen Porto op uitgezonderd Sintra dan.

Ik ben bewust niet teveel in detail getreden, zal de naam straks bij de foto’s zetten, zodat jullie dat gene eruit kunnen pakken wat je leuk lijkt en googelen maar zou ik zeggen.

[Read receipt requested]