//WL2K 3e Blog oversteek.

Hoi Allemaal,

De laatste 2 dagen stond in het teken van het aftellen en we zitten nu nog geen 30 Nm van de uiterton.
Het waren een aantal mooie dagen sinds de vorige blog en echt idioot veel wind en regen hebben we niet gehad. De regen .van betekenis die gevallen is had Hilda tijdens haar wachten.
Je ziet zo’n bui achter je opbouwen en wordt steeds zwarter, ze halen je met een behoorlijke snelheid in en overdag tref je dan je voorbereidingen.
De wind neemt opeens drastisch toe en verdubbeld regelmatig, meer dan 25 knopen hebben we gelukkig niet gehad.
Dan is die onruststoker bijna voorbij en dan komt de regen zichtbaar als een gordijn neer.
De wind neemt geleidelijk weer af en het zeil kan er weer bij tot de volgende, in de nachten is het standaard 3 riffen en een uitgeboomd voorzeil naar de andere boeg, ook wel ” Melkmeisje” genoemd. Bij onraad kunnen we dan snel het voorzeil inrollen en is het voor de rest uitzitten.

Nu de 15e dag, DE dag van aankomst werden we vanmorgen begroet door witte vogels (geen meeuwen), die tjilpend rond het schip vlogen.

Het zeewater wordt met het uur groener wat eerst staalblauw was, het wordt dan ook beduidend ondieper.
In een etmaal van 5000 meter diepte naar 5, wij wederom mazzel dat het een rustige wind is, anders kan het hier wel spoken.
De golf van Biskaije op het continentaal plat is ook zo’n plek steile hoge golven is het resultaat van snel ondieper worden van de oceaaan.

Gelukkig geen drama’s maar zoiets speelt wel constant in je achterhoofd.
Met een beetje geluk zijn we vanmiddag voor dat het donker wordt bij de uiterton, met het laatste restlicht dan naar binnen waar verlichte betonning ligt.
Ook weer zoiets hier hanteren ze het IALA-B systeem, waarbij in dit geval van uit zee komend de groene tonnen aan bak gehouden moeten worden.
Precies tegenovergesteld als in Europa, waarom vraag je ik mij af? Kan zo’n systeem nou niet eenduidig en universeel.

Eenmaal bij land aangekomen is er een ankerplek “de Visserskampen”, waar je kunt afwachten op een gunstig tij om verder de Surinamerivier op te varen naar voor ons Domburg.

Maar eerst voor anker en dat gaan we vieren Suriname holadijee, wie had dat gedacht op je eigen getimmerd bootje!

Dag 14 afgelegd 128 Nm
Dag 15 ” ” 145 Nm
Dag 16 ” ” 44Nm + 11Nm (naar de ankerplek Visserskampen)

We zijn in Zuid-Amerika!

//WL2K De laatste loodjes van de oversteek.

Op het moment dat ik dit schrijf halen de squals ons regelmatig in, gelukkig gaan de meesten langs ons heen 😉
Een squal is een regenbui die gepaard kan gaan met veel wind en hier moet je goed rekening mee houden.
Er zijn ons vele zeilboten voor gegaan, die toch nog verrast werden en schade opliepen aan zeilen, gieken of in het verlies van de mast. We zijn dus de beruchte 300 Nm zone ingevaren voor de Zuid-Amerikaanse kust..
Afgelopen nacht weer een knobbelige zeegang gehad door het inlopen van de stroom uit het zuiden en de wind staat hier bijna dwars op.

Zit je in het donker lekker in de kuip te genieten van de sterren en dan hoor je het bekende “plop” even stil dan weer “plop” aha de dolfijnen zijn er weer.
Omdat het goed duister is, zie je de dolfijnen door de fluorisentie van het zeewater zwemmen, prachtig gezicht.
Helaas kun je dit niet vastleggen met een camera, hiervoor is de lichtsterkte veel te zwak.
Gisteravond scheerde een tijdje een Jan van Gent om het schip, wat een gracieuse zwevers en af en toe een klap met de wieken,

De vliegende visjes blijven met regelmaat de gangboorden bekijken en vaak weten ze er ook weer af te stuiteren, met achterlating van een spoor schubben.

Het begint zo langzamerhand te kriebelen, binnenkort weer land in zicht na een paar weken varen, we kijken nu al uit naar lekker eten en drinken en een “stilliggend” bed.
Met het toenemen van de wind nemen de ongemakken ook weer toe, tot nu toe zonder ernstige gevolgen, maar de slaaptekorten beginnen wel op te spelen. En we moeten de extra uurtjes overdag erbij pakken waar we kunnen.

De zonnepanelen brengen niet voldoende stroom meer op, mede door de toenemende bewolking, als ook door meer stroom verbruik door de stuurautomaat.
De inschatting is dat we voldoende diesel aan boord hebben en nemen ons de luxe om af en toe de handen vrij te hebben, dus stroom draaien.

dag 10 afgelegd 108 mijl
dag 11 ” 111 ”
dag 12 ” 118 ”
dag 13 ” 141 ”

Nog 317 Nm te gaan

//WL2K Vanaf 6e dag oversteek naar Suriname.

Waar is die lange oceaandeining gebleven?
Dat is de vraag die vandaag donderdag 19-01-2016 gesteld werd in het marifoon netje.
Tijdens deze oversteek hebben we dit eigenlijk niet echt gehad, wel vreemd inderdaad. We zijn op het open water en wind en stroom mee en toch nog knobbelig water.

Afgelopen nacht zijn we over een hele grote scheur gevaren van aardplaten waar het met harde wind slecht toeven is.
Zo`n 35 Nm voor deze Vema Fraction Zone hadden we met regelmaat een beperkte strook van ongeveer 200 m, waar het overging in de “wasmachine”, heel onrustig water.
Ditzelfde fenomeen hadden we ook al meegemaakt voor de ronding van Cap de Haque voor de franse kust.
Een onderstroom wordt door de bodemstructuur naar boven gedrukt en komt in botsing met de bovenstroom die een andere richting heeft.
Het vermoeden is dus gerezen, dat hier hetzelfde aan de hand is, anders kan ik het niet verklaren.
De wind is de laatste dagen wat rustiger geworden dan het al was en het zeil geklapper begint op de zenuwen te werken. Je blijft stellen en koers verleggen om je rust weer te vinden, soms helpt het maar vaak tevergeefs en is het wachten op iets meer wind.

Zeeleven. Ook zo’n onderwerp waar je tijdens de oversteek aan zit te denken, gaan we ze nog zien???
Dan hebben we het niet over dolfijnen of vliegende vissen, maar het “echte werk” walvissen. Hier op de Blue Dream hebben we een paar gezien, gelukkig op afstand.
De eerste kruiste ons van achteren en bleef een tijdje aan de oppervlakte, HIlda Hilda kom een WALVIS ze was net te bed gegaan namelijk.
Wat een monstreuze dieren, deze wil je niet te dicht bij je schip of erger dat ze je aanzien voor iets om mee te knuffelen.
De tweede zwom in tegengestelde richting parallel aan ons voorbij en was maar heel even in zicht voor een ademhaling.

’s Morgens is het regelmatig het dek vrijmaken van “gestrande” vliegende vissen of eigenlijk visjes. Dit is dus duidelijk een blauw klusje hihi. (blauwe klusjes zijn voor mannen en roze klusjes voor vrouwen)

Dolfijnen hebben we niet veel gezien, 1x tijdens onze maaltijd kwam er een familie even voor onze boeg dansen en waren na een kwartiertje ook weer vertrokken.
Het blijft iedere keer weer een schitterend gezicht hoe gracieus en soepeltjes deze dieren door het water zwemmen.

Nou nog even wat feiten op een rij:
7e dag – 99 Nm. flink onder het gemiddelde dus.
8e dag- 124 Nm Hoera de helft van de afstand is overschreden, ook hebben we in overleg met de groep de route aangepast. Dit omdat er een noordelijke stroom met 1,5 Nm in januari op 60 to 120 Nm uit de kust loopt.
9e dag – Op het moment van schrijven 102 Nm en nog 1,5 uur te gaan, tja dat is zeilen.

Nog 800 Nm te gaan,

We hopen op iets meer wind, maar de weerberichten van vandaag spreken dit tegen, er maar bij neerleggen en genieten. Wat is een paar dagen op 1900 mijl varen.

Bedankt voor jullie reacties op het blog. Het is altijd fijn om tijdens zo’n oversteek berichten te ontvangen 🙂

Doei.

//WL2K Oversteek Atlantische oceaan van Mindelo naar Paramaribo.

Hoi Lezers en volgers,

Als eerste de melding dat de SSB radio weer functioneel is en daardoor er weer berichten verstuurd en ontvangen kunnen worden.

Dinsdag 10-01-2016.
Om 13.00 UTC vanaf de ankerplaats in Mindelo en met een rustige wind richting zuidpunt Sao Antao vertrokken.
Eenmaal achter de luwte van Sao Vicente weg begon de wind goed aan te trekken en de deining ging gevoeglijk in deze tred mee.
Eerst wel wat onwennig, dat het schip weer zoveel bewoog en het lichaam moest er eerst weer aan wennen.
Gelukkig is het met de zeeziekte dit keer goed gegaan, door tijdig de medicatie toegepast te hebben. Hilda een pleister achter het oor en ik een cinarizine tablet.
De nacht door en woensdag bleef het stevig waaien en we haalden mooie dag gemiddeltes 1e dag 121 mijl door een rustige start uit Mindelo
2e dag 144 mijl
3e dag 132 mijl
4e dag 142 mijl
5e dag 110 mijl
6e dag 122 mijl en dat is de status van vandaag maandag 16-01.

De sfeer is goed aan boord en de wachten lopen soepeltjes in elkaar over, dit was de eerste dagen even wennen.
De vijde dag is bij ons al D-Day gedoopt, omdat dat voor alle schepen een terugval was met betrekking tot het misselijk worden, maar de rustige zee heeft dit waarschijnlijk voorkomen.

Regelmatig hebben we marifoon contact met de Zanzibar en Rhapsody met ons netje waar regelmatig het wel en wee gedeeld wordt met elkaar.
Soms zijn we serieus en andere keren wordt er stevig geouweh….., dit houdt de sfeer wel zo goed onderling.
Gisteravond met de SSB radio contact gehad via het “netje” van de Win2Win en een aantal anderen waar mij jammer genoeg de namen van zijn ontschoten.
Leuk om ook eens wat van Eltjo en Lilian te horen en dat het met hun ook goed gaat met de oversteek. Zij varen van de Canaries naar Martinique.

Tot nu toe maar een ding kapot gegaan, een gebroken top zeillat en deze vrij vlot verwijderd, voordat er schade aan het grootzeil zou onstaan.
Het enige erger punt is nog steeds de windvaanbesturing, deze is wel heel erg lastig in te stellen en vraagt ook veel aandacht van de zeilvoering.
Volledig hierop varen is nog niet gebeurd en er moet altijd iemand aan de helmstok zitten om bij te sturen of drastisch in te grijpen bij een golf die scheef inloopt.
Balen dus, maar het is te doen en we komen met getrainde spiertjes aan in Suriname.

Het eten en broodbakken gaat goed, Hilda had tot vandaag allerlei maaltijden voorbereid zodat het voorbereiden en koken in de boot tot een minimum beperkt zou blijven.
Dat wordt vanaf morgen anders en van de Rhapsody hadden we al gehoord, dat dit een hele opgave is en veel jongleertalent vergt.
We zullen het meemaken, en hopen dat de weersomstandigheden goed blijven voor de rest van de vaart. De totale afstand tussen Mindelo en de uiterton van Paramaribo is 1900 mijl.

Bedankt voor het lezen en tot de volgende blog.
Thom en Hilda.

Mindelo op Sao Vicente.

De zeilreis vanuit Tarrafal was nadat we uit de luwte van Sao Nicolau waren in het begin wat bumpy.

Een leuke film met de complimenten aan de Zanzibar.

Een dikke 20 knopen en 2 tot 3 meter swell zorgden voor een snelle reis naar Mindelo waar we om 16.00 u voor anker lagen.

Een gemiddelde van meer dan 6 knopen per uur, dat is snel voor ons bootje.

Het is een drukke boel op de ankerplek , maar alle drie schepen vinden een plekje. Het anker houdt hier erg goed, en af en toe waait het flink hier.

De volgende dag toch het hekanker met de bijboot naast het er al liggende anker gelegd. Tussen de oren vooral in de nacht ligt het veiliger. Er is in de week dat we daar liggen geen boot aan het krabben gegaan, prima ankergrond.

IMG_0665.JPG
Soms halsbrekende toeren bij de buren.

Samen met de Zanzibar en Rhapsody en de Isabella (Hans en Elise) een busje (Aluguer) gehuurd voor een dikke halve dag.

Hiermee de noordkant van het eiland bekeken en weer leuke plekjes gezien.

dscn2335
Nou dit is weer eens de moeite waard, een baai in het noorden van Sao Vicente.
img_0688
Koude wind? of gewoon Madness.
img_0701
Schelpjes zoeken

 

Het was niet zo spectaculair als Sao Nicolau, maar gezellig.

Onderweg in het dorpje Calhau in een restaurant een heerlijke vismaaltijd gegeten.

Gegrild op een houtskoolvuur achter het restaurant. Leuk hè.

In het binnenland is er ook nog wat landbouw op beperkte schaal en het water wordt verkregen door met windmolens grondwater uit een put op te pompen. Sommige zijn in bedrijf maar ook vele al door weer en wind heftig verroest of kapot geblazen.

Men laat dit vervolgens ook tijden in deze staat staan. Rommelig.

Dit eiland van wat we ervan gezien hebben, komt niet qua schoonheid en natuur in de buurt van Sao Nicolau.

Eenmaal terug in Mindelo nog wat boodschappen meegenomen, voordat we weer naar onze scheepjes terug gingen met de Zanzitaxi.

Het valt hier direct op hoeveel armen hier rondlopen, veel bedelen en liggen op straat of nissen te slapen. Hier kan ik maar moeilijk aan wennen, hier is geen sociaal vangnet en geen noodopvang voor de hopeloze gevallen.

Je bijbootje neerleggen bij de Marina is een prijzige aangelegenheid. Per keer €4,- en als je langer dan 2 weken vooruit betaalde wordt het € 2,- per dag.

Vandaar dat zolang we voor anker lagen, zoveel mogelijk gezamenlijk op en neer gingen.

Het dumpen van je afval kost officieel ook een euro, maar de praktijk wees uit dat het afval hok meestal open was overdag.

De energievoorziening konden we prima op peil houden met de combi zon/wind energie en ook werden er regelmatig weer een paar series bekeken per avond.

Lekker ontspannend en een luxe gevoel om tv te kijken aan boord.

Na een dikke week de Jachthaven maar in, onze watervoorraad had dringend behoefte aan aanvulling.

En daarnaast waren we allebeide weer eens toe aan een stevige douche met veeeel stromend  warm water. Het was niet zo, dat er aan boord niet gedoucht werd, maar de beperkte watervoorraad dwong tot minimalisering.

Het water in de marina wordt per liter afgerekend ook het douchen, dit gaat met een nfc kaart waar je credits (prepaid) op koopt 2 CVE per liter.

Het drinkwater wordt door ontzilting-installaties uit zeewater gemaakt en is daardoor relatief duur.

Het is wel een schommelige boel in de Marina door de swell die binnen loopt. En het heeft even geduurd, voordat ons schip redelijk schokvrij lag.

Het heeft ons een paar landvasten gekost met door schavielen.

img_0789

De Zanzibar is ook “gedwongen” in de haven komen liggen, want Henk kwam erachter dat de voorstag beschadigd was.

Dit was een domper, dit vlak voor de jaarwisseling en in de Kaap Verden.

Bij het Marina kantoor nagevraagd door Henk wat de mogelijkheden zijn en daarna kijken wat de opties zijn.

Geen tuiger op het eiland volgens de Marina. Het verzenden is een langdurige aangelegenheid en er “verdwijnt” regelmatig wat.

Dus heeft Henk de boel vanuit Nederland opgetuigd. Maar eerst de voorstag maar eens verwijderen en nader bekijken op de steiger.

Nou dat is makkelijker gezegd dan gedaan, maar het is gelukt met elkaar.

Zo konden we de lengte ook beter opmeten. Stond nog wat te praten met Henk komt er een Kaap Verdiaan aanlopen en vraagt of hij kan helpen.

Ik reageer verbaast en zeg dat we net klaar zijn. Vraagt hij of we nog een nieuwe voorstag nodig zijn, dus vraag ik aan hem wat hij bedoeld. Nou hij kon wel een nieuwe leveren op maat, ze hadden de materialen en gereedschappen.

Henk en ik stonden met open monden te luisteren naar zijn verhaal.

Hij werkt dus bij een bedrijf van een Duitser die Raymarine dealer is, een shop op de marina heeft en de werkplaats is in de stad 10 minuten weg.

Nou dat was een verrassing en zijn gelijk met hem mee gelopen voor een offerte.

En vooral kijken hoe “professioneel” dit is en welke materialen er gebruikt worden. Dat zat wel goed dus.

2 januari moet de voorstag er weer op zitten, we zijn benieuwd.

Als het eindelijk weer eens opklaart, want de zandstorm (Harmattan)houdt maar aan. Normaal duurt dit 2 of 3 dagen, nu al meer dan een week. Grrrrr.

We willen zo graag Sao Antao nog zien met zijn ver gezichten in de bergen.

Inmiddels weer een week later in Mindelo.

De voorstag van de Zanzibar is weer gemonteerd, niet door monteurs van de tuigerij die haakten af, die hadden het te druk.

Nou dat vonden we niet erg hoor, voeren  het ook liever zelf uit scheelt geld en tijd.

En je loopt ook gelijk alles na, zodat elke onvolkomenheid aan het licht komt.

Henk (kaptein Zanzibar) was in ieder geval ook blij zoals het gelopen is.

Het weer klaarde ook op en zijn nog een dagje naar San Antao geweest.

Hier kan ik een lang bericht van gaan schrijven, maar Ada van de Rhapsody heeft een geweldig verslag gemaakt zie link.

http://www.sy-rhapsody.nl/vida-pura/

Toch nog wel een paar foto´s:

img_0793
De veerboot die tussen Mindelo en Porto Novo.
img_0794
Net een wespennest die je op staan te wachten. Chauffeurs van Aluguers.
img_0876
Alsof de tijd hier stil staat, de visserboten worden nog steeds met mankracht de kant op getrokken.
IMG_0870.JPG
De juiste golf kiezen en dan naar binnen surfen. Vandaag is het een makkie.
IMG_0880.JPG
Gedeelte van de vangst.
IMG_0887.JPG
Hier wordt de visvangst gewogen.
IMG_0864.JPG
Zo grillig en zooo mooi.
IMG_0833.JPG
Ik vind dit niet leuk!
IMG_0907.JPG
Er zijn van die momenten dat je liever loopt.
img_0912
Het bergdorpje Fontainhas.

 

 

Na deze prachtige dag kondigde er zich nog een klusje aan op de Zanzibar,  de watermaker begon kuren te krijgen.

En zo vlak voor de oversteek zit je hier niet op te wachten, dus ….. de stoute schoenen maar aan en samen met John en Henk de boel uit elkaat getrokken.

Gelukkig had ik nog wat siliconen vet bij mij, en met een dosis gezond verstand, ervaring en overleg het kreunende apparaat weer soepel en stil gekregen zonder bijgeluiden.

Ondertussen ook druk in de weer met de voorbereidingen voor het vertrek volgende week dinsdag, jawel maar een dag geprikt aan de hand van de weersvoorspellingen.

Nog even de voorraden aanvullen en maandag de laatste verse groenten en fruit inkopen, het schip ombouwen voor het wachtlopen en de reis naar de overkant.

Ook  de gezonde spanning neemt een beetje toe, min. 16 dagen alleen maar oceaan deining om je heen en geen vluchthaven.

Een test voor alles en iedereen, maar uitdagend en weer een grote stap.

De terugweg zijn we ook al druk mee doende, we willen ons schip de terugweg naar Europa verschepen en nog een rondje Engeland er aan vast knopen.

Maar eerst Suriname.