Tobago=Rust

Daar waar wij geankerd hebben in Charlotville is het een oase van rust.

Af en toe komt er eens een local langsvaren op jacht naar vis of een andere jachtcrew die naar/van de wal komt in hun bijboot.

Van commercie is hier gelukkig nog geen sprake en het is nog niet verpest met boat-boys of bedelende kinderen.

Daarnaast vinden we het hier prachtig, wat we bij de aankomst ook tegen elkaar benoemden : “Ieder eiland is weer anders en het lijkt totaal niet op elkaar.”

Nou volgens mij zijn we dan nog lang niet uitgereist 😉

Charlotteville Blauwe grote gebouw in het midden is het ziekenhuisje. Aan de achterzijde zitten 1 hoog douane en immigratie.

Bouwen met bamboe in plaats van stempels!

Eergisteren zijn we met een “Maxi” naar Scarborough” gereisd, een maxi is een busje die op bepaalde tijd langs een dorp komt. Hier kun je bij instappen, als … er geneog plaats is. En voor 13 TTD (plusm. 2 euro) zit je een uur lang van het eiland te genieten.

Hilda had wat leuke bezienswaardigheden uitgezocht, maar eerst maar eens wat doelloos rondwandelen en op jacht naar een gelegenheid om koffie te drinken.

Niets van dit alles kwamen we tegen langs het hele haventerrein gesjokt, want de zon stond onbarmhartig op je te branden.

We zijn bij een chinees restaurant beland, en die had koffie en gelijk ook maar wat gegeten.

Goed met gevulde maag naar het “centrum” terug gelopen en het eerste sight seeing punt opgezocht. De “Shopping Mall”, nou dat was een aftandse verlopen bende met goedkope (lees niet om aan te gluren)  kleren. De rest van de winkeltjes hadden de dezelfde indruk. Vergane glorie om het maar eens bot te zeggen.

Nu sight seeing punt 2 ” The Old Cotton House” , het exacte adres hadden we niet en nou net deze straat was heeeeeel lang.

Ook nog veel in de zon lopen hadden we geen zin in, dus een taxi standplaats opgezocht en een prijs voor het brengen afgesproken 25 TTD (3,5 euro)

Het was ongeveer 10 minuten rijden, maar na wat zoeken zagen we een vervallen en begroeid huis wat inderdaad vsn de foto te herkennen was.

“Out of Order” zullen we het maar noemen, tegenvaller nummer 2.

Nou maar terug naar het centrum en de plek zoeken waar je moest wachten op de maxi, de taxi chauffeur was ons hierin behulpzaam.

Er stonden nog een paar te wachten op vervoer en wij maar aangesloten, bij navraag van Hilda of hier de maxi naar Charlotteville kwam werd positief geknikt.

Na een half uurtje wachten stopte een personen auto en na instappen van de dames werden we gevraagd of we ook mee wilden, natuurlijk.

Ha dit bleek dus de “maxi”, oeps en wij maar wachten op een busje.

Nou het was goed vol in die auto hoor en als sardientjes in een blikje wij terug naar Charlotville.

Eenmaal uitgestapt op de plaats van bestemming eerst wat gaan drinken in onze “Stamkroeg” Michael,die trouwens ook niet onbelangrijk goede wifi had. Ha een heerlijk koud biertje een “Stag”.

Nou de stad bleek dan niet zo leuk als verwacht de rondreis over het eiland maakte wel wat goed.

Ook onderweg zag je vervallen resorts, wat ooit eens opgestart is maar niet bijgehouden en dan groeit het heel hard van je af hier.

Onze boot buren van de Enjoyster waren naar Speyside een plaatsje in het noorden geweest voor een lunch en hadden exact dezelfde beleving als wij gehad, teleurstellend.

Foto’s hebben we niet gemaakt in Scarborough als ook onderweg niet, de kwaliteit zou te slecht worden, of het was niet fotogeniek.

De volgende dag zouden we met de nederlandse liggers hier in de baai gaan barbequen op het strand van Pirate Bay in de namiddag.

De Enjoyster, Blue Nose , Bojangles en Blue Dream dit werd een gezellige en vrolijke boel en heb mij buikpijn gelachen om de beleving van Rob met zijn “visuitje” die morgen. (Zie de site van de Bojangles http://www.sailbojangles.com)

Het begon met zwemmen, wat hier absoluut geen straf is en gewapend met snorkelset en GoPro het aquarium in.

Op het strand terug gezamelijk een fles Cava soldaat gemaakt die de Enjoyster mee had genomen, heerlijk.

Yo, that’s not for us.
Wat een joekel.

Nadat de zon onder was hebben we gegeten, en ook wederom van de Enjoyster het toetje, de vrouw des huizes was actief bezig geweest in de keuken en een lekkere appelcake gebakken. 

Al met al was het een geslaagde avond en rond een uur of 22.00  terug naar het schip.

Hier nog snel een paar aflevingen van “The Killing” verslonden, onweerstaanbare serie als je er midden in zit.

Ik schrijf dit op onze een na laatste dag (woensdag), eigenlijk wilden we vandaag vertrekken, maar er is geen wind en wat er is staat tegen. NW wat heel ongebruikelijk is hier.

Dus vertrek maar verzet naar morgen middag, zodat we om de middag de volgende dag op Union Island aankomen.

We slaan Grenada over, wat jammer schijnt te zijn qua natuurschoon.

Maar we moeten nu echt bewustte en niet altijd leuke keuzes maken, om die plekken die we absoluut willen zien ook bezoeken kunnen.

Union Island stelt op zich niets voor , maar is het zuidelijkste eiland voor het inklaren van de Tobago Keys. 

Morgen uitklaren en dan maar weer tot ziens op de Tobago Keys, die redelijk dichtbij liggen maar 95 NM.

Doeiiiii.

Afscheid van Suriname en dierbare vrienden.

Het was al een tijdje aangekondigd, wij moeten verder anders komen we in tijdnood in de Carieb.

Van beide zijden viel het afscheid zwaar, niet verwonderlijk na vijf maanden lief en leed gedeeld te hebben.

We hebben vrienden voor het leven verworven.

Vroeg of laat zoek je elkaar wel weer op. 

En ook de weergoden deden mee, zoals de Rhapsody ons nog melde de volgende dag: ” En de hemel schreide mee”

Dinsdagmorgen om 08.00 u zit Henk bij ons in de kuip koffie te drinken, gisteren was hij te ziek om afscheid te nemen.

Nou gelukkig ging het nu weer wat beter maar nog geen 100%.

John had hetzelfde lot en ik als laatste man heb geluk gehad, dat ik niet ziek geworden ben.

Om 09.00 Suritijd ontworstel ik mij aan verdraaide landvasten aan de mooring en zijn we los.

Nog een laatste rondje langs de achter blijvende schepen en dan met de kenterende stroom de rivier af.

Opeens zeg ik tegen Hilda kijk nou zelfs de vogels nemen afscheid van ons. Naar later bleek waren dit de ouders van een nest die zich in de steun van de radar bevond. Gretverdrie.:'(

Naar dat we verder van Domburg raakten nam de stroom steeds meer toe  We begonnen met 5 Kts en in de monding van de rivier naar buiten voeren we zelfs boven de 10 Kts.

Zo dat schiet lekker op, als we dit een tijdje kunnen aanhouden, dan kunnen we voor het weekend in Tobago zijn.

Tobago ligt 480NM verder en wij varen ongeveer met 4 tot 5 bft. 120 NM per dag.

Een kleine rekensom maakt het dus 4 dagen, en dan komen we zaterdagmorgen aan en dat willen we eigenlijk niet.

Buiten kantoortijden en in het weekeinde komt er behoorlijk wat overtime fee om de hoek kijken. Bij immigration 50 US dollar! Daarnaast bij customs ook nog een keer een heel bedrag (plusm. 500TTD = €70,-).

Daar hadden we geen zin in en hadden afgesproken, dat als we te laat aankomen door zouden gaan naar Grenada.

Het geluk wil dat op deze route je de Guyana stroom mee hebt en dat scheelde dus enorm.

De eerste dag hadden we gelijk al 143 NM te pakken, de kop is eraf.

Hilda werd behoorlijk zeeziek en kon niets binnen houden een klein slokje water of een biscuitje en hopla pak de puts maar weer.

De nacht en de volgende morgen bleef dit ongewijzigd en dat met een scopalaminepleister achter het oor.

Deze  hadden we de vooravond voor vertrek al geplaatst, maar hij sloeg niet aan, normaal is ze dan duf en krijgt een droge mond maar niets van dit alles.

Op een gegeven moment is de maat vol en de pleister gaat eraf en na een paar uur heeft ze een Primperan zetpil genomen tegen braken  en een speciale oplossing om uitdroging tegen te gaan.

Gelukkig hielp dit en daarna bleef het ook goed pfffffffff.

Het water was ruw en een rotkoers omdat we scherp aan de wind moesten, deze ruimde in de tweede nacht en werd het leven aan boord iets comfortabeler.

De tweede volle dag 164 NM, he zou het gaan lukken op tijd te zijn?  We worden steeds hoopvoller gestemd.

Om ons heen zien we met regelmaat zeeschepen parallel langs komen en de AIS werkt perfect, heb geen enkel schip op hoeven te roepen.

Een geruststelling die scheepvaart om ons heen, waar je normaal gesproken niet zo positief over bent.

Dat komt omdat we een stuk boven Venezuela langs moeten varen, waar regelmatig piraterij voorkomt. Daarom zijn we ook meer dan 100 NM uit de kustlijn gebleven.

De derde morgen vrijdag wordt ik om 09.00 u wakker uit mijn wacht slaap en krijg te horen. LAND IN ZICHT!

Yes Tobago onder handbereik en we zijn nog mooi op tijd, tussen een aantal rotspartijen door manouvreren waar ook nog eentje vlak onder de waterlijn zit. Hilda op de punt en wijzen waar ik heen moet varen als er onraad is.

Deze derde dag 163 NM gevaren, geheel tegen de verwachting in , maar wel stiekem op gehoopt komen we binnen de kantooruren aan.

Ook kregen we nog een extra uur cadeau omdat we nog een tijdzone verder zijn. Aankomsttijd lokaal 09.45 u, mooi he  en tijd genoeg om te douchen, boot opruimen, bijboot op te pompen en de motor te monteren en wat te eten.

Bij het invaren van de baai gelijk een nederlandse bekende uit Suriname de Enjoyster waar we naast ankeren.

Later bleek ook de Bojangles en de Blue Nose verderop te liggen, die we ook in Domburg ontmoet hadden. Leuk he.

Nou eerst maar inklaren en naar de wal gevaren, op de Blue Nose waren ze druk op het voordek bezig dus even langs gevaren en gebabbeld.

Toen Joke hoorde dat we nog geld moesten pinnen, kregen gelijk wat contanten van haar toegeschoven, want de pin automaat werkt vaak niet.

En bij het inklaren moeten we wel lokaal geld hebben.

Nou dat vonden wij heel lief. Toppie Joke.

Gelukkig konden we na een tweede poging TTD`s uit dat stalen ding krijgen.

Het inklaren moest eerst bij immigration en vervolgens door naar customs, die een deur verder zat. Het is wel een lachwekkende toestand hoor, die man bij immigration had een televisie keihard aanstaan op de toonbank waar je de papieren in moest vullen.

Ook bij vragen over en weer met hard en duidelijk praten ging de televisie niet zachter hoor. Absurd.

Bij custums na het invullen van een aantal formulieren en de betaling  van 50 TTD (factor 10 minder dus) konden we verder.

 Op naar de politie, want we moesten de stempeltjes nog hebben voor onze paspoorten.

Nou die stonden ons aan te kijken of ze het in Keulen horen donderen, hij begreep hier niets van.

 Ik de stempels aangewezen van Marokko en Suriname.

Hij naar zijn superieur want de twijfel kwam, maar nee hoor was niet nodig.

Ok, have a nice day en wij weg.

Hierboven op de foto de aanlegsteiger in de Charlotville baai.

Eerst een biertje halen bij Mike en het internet op, om alles wat je dierbaar is in te lichten waar je bent.

Hier troffen we Kapitein Rob en Baudine van de Bojangles ook en hebben heerlijk wat bijgepraat over hun belevenissen.

Wordt vervolgd, oet.

Boswandeling.

Op verzoek wilden we graag op de namiddag nog een wandeling met een gids door het oerwoud.

Even een stukje varen en dan de bush in.

De eerste 20 meter en toen was het al raak, na uitleg stonden we allemaal te stampen en te vegen. Bosmieren!

img_1543
In ganzepas door de jungle.
img_1544
Imposant bladerdek.
img_1545
Naam ontschoten, maar bast heeft helende werking op wonden.
img_1550
Onze gids, die in Saramacaans alles uitlegde, Fernando vertaalde alles.

img_1551

img_1554
Bonga-Bonga boom, als je hierop hamerde met iets hards droeg het geluid heel ver het bos in. Wij doopten hem de “telefoon” boom!

img_1558img_1562

img_1567
Fernando en de gids op de wortels.

img_1571img_1573img_1577

De schemer viel in en de muggen begonnen weer actief te worden, tijd om terug te keren.

img_1542

Bezoek aan Jaw-Jaw.

Aan de overkant op nog geen 5 min. varen ligt het dorp Jaw-Jaw met 600 inwoners.

Bovenstaande foto`s van boven naar beneden, plaatsnaam bord vanaf de rivier,

Lorre en zus, een nederlands echtpaar die een bestaan opbouwen met verhuur huisjes in het dorp, manlief had een grote kaaiman gescoord, koekjes lekkerrrrrr, stoere vent daagt Tineke uit, cassave meel wordt van bitter vocht ontdaan door uitpersen, de dames zien wederom mooie lapjes haha.

img_1530
Weer zo`n engerd.
img_1532
Vanaf Jaw-Jaw kijkend naar Isadou.
img_1515
Amandel boom
img_1520
Cacao boom

De Suriname rivier op.

Met wat voor gevoel de rivier op.(Klik om te kijken ,-) )

Het werd weer tijd voor een uitje en gezamelijk op visite naar Jenny tours in Paramaribo.

Van te voren hadden vooral de dames zich ingelezen, in wat wie en waar.

De dame die ons ontving had het maar moeilijk met al die vragen te beantwoorden en gelukkig kwam de “baas” Jan haar ontlasten.

Tijdens het eerste overleg hebben de heren de keu maar gevat en een paar potjes poolbiljart gespeeld, dit was een goede combi haha.

Samen met Jan hebben we alle vragen beantwoord gekregen en de prijs viel ook mee, dus Jenny Tours was de gelukkige.

 

Het is een 4-daagse trip geworden naar Jaw-Jaw als overnachtings plek, later werd dit door overmacht gewijzigd in het eiland Isadou.

In eerste instantie waren we hier niet zo gelukkig mee, maar hebben ons er maar bij neergelegd en op ons af laten komen.

Dag 1 met een busje van Jenny tours afgehaald in Domburg en zijn we naar  Atjoni (Pokigron) gereden 139 Km.

Onderweg nog gestopt in een zogenaamd “Transmissiedorp” Brownsweg, hier even de benen gestrekt en Piet heeft hier de lunch (Pannekoek met kip in kerriesaus en kouseband met stukjes aardappel) gekocht.

Dit transmissie dorp is ontstaan door het stuwmeer Brokopondo.

De oorspronkelijke bewoners moesten wijken en hiervoor zijn her en der dit soort  dorpen gecreëerd.

Aangekomen in Atjoni geluncht en in een korjaal  overgestapt, nou dit is een belevenis op zich.

 

Je vaart met een gangetje van rond de 30 Km/uur en hoger over het water, de wind waait om je gezicht en het buiswater sproeit af en toe in je gezicht terwijl het oerwoud langs je heen schiet. Heerlijk.

Op het eilandje dat voor de plaats Jaw-Jaw ligt was het heerlijk rustig en kregen we elk een hut toegewezen, met douche en toilet.

Tegenover de slaaphutten was een keuken met eettafels, waar we met onze groep gezamelijk konden eten.

`s Avonds als het donker werd zou er tussen 19.00u en 22.00u stroom zijn, zodat je er licht was en je alles weer op kon laden aan telefoons en fototoestellen/camera`s.

Nou de aggregraat bleef tot 07.00u aan, dus tijd zat om alles geladen te krijgen.

Of het hier `s nachts ook fris werd, er was alleen een laken om over je heen te trekken, maar dat was niet voldoende.

 

Dag 2 werden we 1,5 uur verder de rivier op gebracht met de korjaal en gingen we het Marron museum in Piki Slee bezoeken.

Marrons zijn afstammelingen van  ontsnapte slaven, die een bestaan langs de rivieren opgebouwd hebben.

De oorspronkelijke bewoners (indianen) hebben van hun zijde ook een steentje bijgedragen, zodat men hier in de jungle kon overleven.

Onderweg naar Pikislee.

Onderweg naar het museum kwamen we nog een “knutselschuur” tegen waar kunstenaars zich met houtbewerking bezig houden. Prachtig.

 

Van het museum zelf mochten we geen foto`s maken, maar je liep gewoon buiten door een groot museum.

Na het bezoek zag en begreep je alles meer, zeer informatief dus hoe men in het bos leefde en overleefde.

 

img_1499

Op naar Brownsberg.

Op anderhalf uur naar het zuiden rijden (max. 80 km/uur) ligt een beschermd natuurgebied genaamd Brownsberg.

We waren op tijd vertrokken om rustig aan te kunnen doen.

Vanaf Domburg is de enige weg naar het zuiden slecht en regelmatig stapvoets rijden door kuilen of omleggingen, maar hoe verder we vorderden hoe mooier de weg werd.

img_1168
Bewoning waar wij toch met andere ogen naar kijken.

Het intensief gebruik en slecht onderhoud eist zijn tol hier, de surinamers rijden dan ook niet links volgens de regels, maar daar waar het kan!

Dat levert af en toe wel wat verhoogde adrenaline spiegels in het bloed op.

Met regelmaat kom je opleggers met bomen tegen en vrachtauto´s met zand/bauxiet?

De enige weg naar de eindbestemming is een zandweg door “de Bush” en aangezien het nat is, levert het hier en daar spannende momenten op.

Hier en daar moesten we uit de auto, want dan lag er weer wat op de weg wat eerst geruimd moest worden, voordat we onze weg konden vervolgen.

dscn6239
Boom over de weg gevallen en nu? Geen kabel of touw in de auto, een verkeersbord heeft ons uit de brand geholpen.

Zanzibar heeft er weer een mooi filmpje van gemaakt:

Na 13 km zandweg kwamen we in Brownsberg aan, waar we lopend naar de watervallen zouden gaan.

We hebben gekozen voor de Irene waterval die het verst lopen was, maar ook het mooist was volgens voorgangers.

Een bijzondere en indrukwekkende dag, hadden dit niet willen missen.

Harbour Resort Domburg.

Even een impressie van de ligplaats en voorzieningen.

We liggen aan mooring in de Suriname rivier en als achtergrond decor het oerwoud waar de brulapen ons `s morgens wakker maken.

Dit is toch prachtig.

img_1115

IMG_1118.JPG
Een bijschrift invoeren

Toiletgebouw en het zwembad

IMG_1114.JPG
Waar we ons Parbo biertje en eten kunnen nuttigen.
img_1119
De ingang vanaf de steiger.