Een nieuw werelddeel-Zuid-Amerika.

Na 15 en een halve dag op zee te zijn geweest, eindelijk weer land in zicht –Suriname-.

In eerste instantie wilden we de uiterton eerst aanvaren, maar tijd en tij dwongen ons om eerder af te buigen en halverwege de tonnenrij naar binnen te varen.

Het doel werd Visserskampen een ankerplaats bij de monding van de Surinamerivier.

img_1063
Visserskampen ankerplaats monding Surinamerivier

We moesten opschieten want de zon zakte snel en in het donker dit stuk varen leek ons geen pretje.

Onderweg naar de eerste ton kwamen we al weer een visstaak tegen die een net markeerde en even later onze eerste boomstam!

Gretverdrie wat voor verrassingen krijgen we nog meer, gewaarschuwd waren we al dat bij afgaand tij allerlei rommel de rivier afdreef aan bomen, stukken groen van de wal en takken.

Het word dan ook sterk afgeraden bij afgaand tij de rivier op te gaan varen, afgezien nog van de energie dat het je extra kost om de stroming “dood” te varen.

Rhapsody had contact gezocht met de “MAS” (Maritieme Autoriteit Suriname) waar je verplicht aan moet melden als je de rivier op gaat.

De MAS was eerst onduidelijk of Visserskampen wel een veilige ankerplaats was, maar het alternatief om in het donker verder te varen naar een ankerplek verderop was nog erger, dus……

Echt net voor het donker werd waren we binnen, dat was close en na drie keer het anker er in gemikt te hebben kregen we grip.

En nu een borrel, nou het zijn er een paar meer geworden hoor ssssst.

De volgende ochtend zijn we verder gevaren met de stroom mee naar Domburg.

Nog even een conformatie bij de MAS gemaakt en een uurtje later werden we weer aangeroepen of we stuurboords-wal wilden houden in verband met schepen die de andere kant op wilden.

IMG_1078.JPG

Even verderop midden in de rivier een scheepswrak die er sinds de tweede wereldoorlog ligt, een duits koopvaardijschip destijds expres tot zinken gebracht om de doorvaart te verhinderen.

Tot op heden wordt hier over de bergingskosten nog steeds geredetwist tussen Suriname en Duitsland (eigenaar).

Heel veel scheepswrakken liggen er aan de kant en half in het water, jammer zo veel “rommel”.

Komen onder een brug door die Paramaribo verbind met de oostkant van Suriname, hier kunnen we gelukkig met staande mast door.

Met een snelheid van boven de 8 knoop (COG) en hoger racen we naar Harbour Resort Domburg en zijn er veel vroeger dan verwacht en hebben nog een paar uur om de boel op te ruimen in en op het schip.

We kunnen aan een mooring liggen wat wel zo rustig slaapt, want met het wisselende tij en stroomrichting lijkt het mij geen pretje achter het anker.

Hilda is als representant van ons schip samen met een tweetal van de andere schepen de wal opgegaan om ons aan te melden bij “Nettie”, een vrouw van het beheerders stel van deze Marina.

Haha je krijgt wel een beetje een “camping gevoel”  hier en je moet niet te hoge verwachtingen stellen bij de Marina, maar al het noodzakelijke is aanwezig.

Het is een hartelijk en behulpzaam stel en ´s avonds is het een ontmoetingsplaats voor alle zeilers die hier liggen.

Het zijn allemaal nederlanders zolang wij hier al zijn en het spreken van je moers taal in het buitenland is wel vreemd, maar ook weer makkelijk in communicatie met de Surinamers.

 

De dag na dat we in Domburg aangekomen zijn moeten we ons inklaren, nou dat schijnt een happening te zijn hier waar je op verschillende plekken in de stad bij verschillende instanties in een specifieke volgorde bij langs moet.

Er is zelf een “dresscode” lange broek een overhemd en dichte schoenen, anders kan je de toegang ontzegd worden. Er zijn gevallen bekend van zeilers die anderhalve dag bezig zijn geweest met inklaren ;-(

Nettie had dus al iemand gecharterd met een taxi die ons er langs zal begeleiden, we hebben er zelf nog een auto bij gehuurd van “Richie”  een plaatselijk autoverhuur bedrijf.

Nou dat liep echt op rolletjes, mede doordat we van te voren de avond ervoor al een hoop paperassen ingevuld hadden en 1,5 uur later waren we met drie schepen klaar.

De begeleider en taxi konden naar huis en wij zijn in Paramaribo geld gaan halen en ons te goed gedaan bij de “Burgerking”, oh “vette bek” vreselijk slecht maar ook zooooo lekker.

img_1100
De typische bouw in Paramaribo en Mahonie bomen in de straat.

Ook hebben we een sim data kaart bemachtigd, zodat we weer “online” zijn, kunnen we weer bloggen met foto`s en films en contact onderhouden met de familie en vrienden.

 

Wat ons opviel is dat de Surinamers heel hartelijk zijn en het is je makkelijk bewegen hier, dit is op andere plekken tijdens onze reis wel eens anders geweest.

Eenmaal terug in Domburg gegeten op het centrale pleintje bij een warung, een heel klein Javaans restaurantje waar je voor een habbekrats kunt eten.

Hier hebben we geluk mee dat hij open was, want openingstijden zijn vaak random. Het eten is goed en voldoende, bier en frisdrank haal je bij Opa(collega) aan de overkant en mag je hier opdrinken 😉

Hierna met de Zanzitaxi naar het schip terug even nog wat lezen en dan heerlijk plat (slapen).

Auteur: Thom

Bouwer en zeiler!

3 gedachten over “Een nieuw werelddeel-Zuid-Amerika.”

  1. Hallo Hilda en Thom.
    Ik ben net bij moeder in Nieuwe Pekela.
    We kijken samen regelmatig jullie blog.
    Fijn dat alles goed gaat.
    Wat een belevenis.
    Geniet ervan, blijf gezond.
    Hier alles goed.
    groetjes Jan Bé en Tante Miny

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s