Tobago=Rust

Daar waar wij geankerd hebben in Charlotville is het een oase van rust.

Af en toe komt er eens een local langsvaren op jacht naar vis of een andere jachtcrew die naar/van de wal komt in hun bijboot.

Van commercie is hier gelukkig nog geen sprake en het is nog niet verpest met boat-boys of bedelende kinderen.

Daarnaast vinden we het hier prachtig, wat we bij de aankomst ook tegen elkaar benoemden : “Ieder eiland is weer anders en het lijkt totaal niet op elkaar.”

Nou volgens mij zijn we dan nog lang niet uitgereist 😉

Charlotteville Blauwe grote gebouw in het midden is het ziekenhuisje. Aan de achterzijde zitten 1 hoog douane en immigratie.

Bouwen met bamboe in plaats van stempels!

Eergisteren zijn we met een “Maxi” naar Scarborough” gereisd, een maxi is een busje die op bepaalde tijd langs een dorp komt. Hier kun je bij instappen, als … er geneog plaats is. En voor 13 TTD (plusm. 2 euro) zit je een uur lang van het eiland te genieten.

Hilda had wat leuke bezienswaardigheden uitgezocht, maar eerst maar eens wat doelloos rondwandelen en op jacht naar een gelegenheid om koffie te drinken.

Niets van dit alles kwamen we tegen langs het hele haventerrein gesjokt, want de zon stond onbarmhartig op je te branden.

We zijn bij een chinees restaurant beland, en die had koffie en gelijk ook maar wat gegeten.

Goed met gevulde maag naar het “centrum” terug gelopen en het eerste sight seeing punt opgezocht. De “Shopping Mall”, nou dat was een aftandse verlopen bende met goedkope (lees niet om aan te gluren)  kleren. De rest van de winkeltjes hadden de dezelfde indruk. Vergane glorie om het maar eens bot te zeggen.

Nu sight seeing punt 2 ” The Old Cotton House” , het exacte adres hadden we niet en nou net deze straat was heeeeeel lang.

Ook nog veel in de zon lopen hadden we geen zin in, dus een taxi standplaats opgezocht en een prijs voor het brengen afgesproken 25 TTD (3,5 euro)

Het was ongeveer 10 minuten rijden, maar na wat zoeken zagen we een vervallen en begroeid huis wat inderdaad vsn de foto te herkennen was.

“Out of Order” zullen we het maar noemen, tegenvaller nummer 2.

Nou maar terug naar het centrum en de plek zoeken waar je moest wachten op de maxi, de taxi chauffeur was ons hierin behulpzaam.

Er stonden nog een paar te wachten op vervoer en wij maar aangesloten, bij navraag van Hilda of hier de maxi naar Charlotteville kwam werd positief geknikt.

Na een half uurtje wachten stopte een personen auto en na instappen van de dames werden we gevraagd of we ook mee wilden, natuurlijk.

Ha dit bleek dus de “maxi”, oeps en wij maar wachten op een busje.

Nou het was goed vol in die auto hoor en als sardientjes in een blikje wij terug naar Charlotville.

Eenmaal uitgestapt op de plaats van bestemming eerst wat gaan drinken in onze “Stamkroeg” Michael,die trouwens ook niet onbelangrijk goede wifi had. Ha een heerlijk koud biertje een “Stag”.

Nou de stad bleek dan niet zo leuk als verwacht de rondreis over het eiland maakte wel wat goed.

Ook onderweg zag je vervallen resorts, wat ooit eens opgestart is maar niet bijgehouden en dan groeit het heel hard van je af hier.

Onze boot buren van de Enjoyster waren naar Speyside een plaatsje in het noorden geweest voor een lunch en hadden exact dezelfde beleving als wij gehad, teleurstellend.

Foto’s hebben we niet gemaakt in Scarborough als ook onderweg niet, de kwaliteit zou te slecht worden, of het was niet fotogeniek.

De volgende dag zouden we met de nederlandse liggers hier in de baai gaan barbequen op het strand van Pirate Bay in de namiddag.

De Enjoyster, Blue Nose , Bojangles en Blue Dream dit werd een gezellige en vrolijke boel en heb mij buikpijn gelachen om de beleving van Rob met zijn “visuitje” die morgen. (Zie de site van de Bojangles http://www.sailbojangles.com)

Het begon met zwemmen, wat hier absoluut geen straf is en gewapend met snorkelset en GoPro het aquarium in.

Op het strand terug gezamelijk een fles Cava soldaat gemaakt die de Enjoyster mee had genomen, heerlijk.

Yo, that’s not for us.
Wat een joekel.

Nadat de zon onder was hebben we gegeten, en ook wederom van de Enjoyster het toetje, de vrouw des huizes was actief bezig geweest in de keuken en een lekkere appelcake gebakken. 

Al met al was het een geslaagde avond en rond een uur of 22.00  terug naar het schip.

Hier nog snel een paar aflevingen van “The Killing” verslonden, onweerstaanbare serie als je er midden in zit.

Ik schrijf dit op onze een na laatste dag (woensdag), eigenlijk wilden we vandaag vertrekken, maar er is geen wind en wat er is staat tegen. NW wat heel ongebruikelijk is hier.

Dus vertrek maar verzet naar morgen middag, zodat we om de middag de volgende dag op Union Island aankomen.

We slaan Grenada over, wat jammer schijnt te zijn qua natuurschoon.

Maar we moeten nu echt bewustte en niet altijd leuke keuzes maken, om die plekken die we absoluut willen zien ook bezoeken kunnen.

Union Island stelt op zich niets voor , maar is het zuidelijkste eiland voor het inklaren van de Tobago Keys. 

Morgen uitklaren en dan maar weer tot ziens op de Tobago Keys, die redelijk dichtbij liggen maar 95 NM.

Doeiiiii.

Auteur: Thom

Bouwer en zeiler!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s