Iles de Saintes

Wederom weer op frans grondgebied, dat betekent weer stokbrood en croissantjes.

Makkelijk online aanmelden via een computer.

Onderweg een prachtige halo om de zon.IMG_2450 (2)

Het blijft oppassen geblazen voor de ondieptes, vooral diegene die je net niet ziet.

IMG_2455

Bourg des Saintes waar we in konden klaren en Hilda kon naar hartenlust “winkelen”.

 

Ook hier een BBQ op een ander eiland samen met de Island Lady en de Tsuru.

Jouke had dit keer de vieze handen van de houtskool.

Hier was ook een leuke plek om te snorkelen, dus de dag erop met de crew van de Win2Win vissies kijke.

Samen met met de Eltjo en Lilian naar de Baie de Pompieres (De Brandweer-baai) gelopen, jammer dat je hier niet mocht liggen met je bootje.

Veel ruimte was er trouwens ook niet en als het anker gaat krabben ben je snel in de problemen.

Hilda had wat met oranje hier, zeker leuk voor thuis. Denk het niet.

Dominica deel 2

Het heeft even geduurd, want de zin om te schrijven en het internet lieten op zich wachten.(Sorry)

Onderweg hadden we een paar pittige regenbuien en de zon scheen op bepaalde momenten ook, dan krijg je mooie effecten.

Wind stond er niet of nauwelijks, dus zijn we op de motor naar Portsmouth gevaren.

Het waren gelukkig maar 20 Nm en heel rustig met 4,5 Kts .

Bij aankomst in Portsmouth gelijk een paar toegangsplekken voor de BBQ bemachtigd voor die avond, dit wordt georganiseerd door PAYS. Dit is een club die zich inzet voor de yachties door mooringen te plaatsen, tochten en uitjes te organiseren. Waaronder dus ook de BBQ op zondag.

Ze hadden een lekkere Rum-Punch en na een paar van deze bekers vol werden de tongen rap losser ;-). IMG_2361

IMG_2365

DSC06835
De crew van de Mora naast Hilda

Bij een wandeling door het dorp onderstaande kiekjes gemaakt.

RIMG0056
Voor anker met zicht op Dominica.

Onderstaande foto´s zijn gemaakt op de Indian River, waar opnames zijn gemaakt voor “Pirates of the Caribean”

Dit was het voor Dominica, volgende blog vanaf Iles de Saints (Frans).

Dominica deel 1.

Even gepraat met de eigenaar van Seacat, die het 26 jaar geleden heeft opgezet en een aantal vriendelijke mensen in dienst heeft waaronder Mr. Bean en Greg.

Seacat in Roseau een geweldig gemotiveerde club om het je naar de zin te maken, en ik was sceptisch na al die (puber)boat-boys.

Ze organiseren van alles en tegen een goede prijs.IMG_2022

In Roseau is een groente-, fruit en vleesmarkt markt  om u tegen te zeggen, ´s morgens om 6 uur de beste deals met de boeren, daarna zijn er de handelaren (die moeten er ook aan verdienen).

IMG_2073
Blik naar het zuiden vanaf de heuvels, in de verte Scotch Head weer.

Hieronder passeerden we de Botanische tuin, dat met die schoolbus een verhaal apart.

In het midden van het eiland veel parken (overheid) om de tropische regenwouden te beschermen.

Voor het illegaal een boom kappen en je wordt gepakt, de boom herplant betalen en zes jaar brommen.

De grond is hier rijk aan ijzer en koper vandaar de gele verkleuring van de rotswanden.

Tevens is het water hier door de warmte in de vulkanische grond ongeveer 38 graden C.

Vandaar dat er hier ook veel Minerale baden te vinden zijn.

De houten (eikenhout uit Paragua) buizen lopen van de verschillende meren naar turbinestations (witte steenkool). Er wordt zo ongeveer 40% van de energie opgewekt, de rest met (Venezulaanse) diesel.

IMG_2297
Elisabeth Pampo Israel woonachtig destijds in Portsmouth is 128 jaar oud geworden en gestorven als oudste mens in 2003. Dit beeld is gemaakt op haar 127 e levensjaar.

Hieronder een ananas plantage, bijkomstigheid bij deze teelt is dat de Boa Constrictors hier leven. Deze voeden zich met de ratten die zich tegoed willen doen aan de ananas.

De Boa´s worden hier tot wel 7 meter lang, dus slaapkamerdeuren dicht.

Op de foto een Dominicaan met een jonkie.

Ook wij hebben ons verwend met een Hot Tub, daaronder de Emerald Pool waar ijskoud bergwater in een bekken stroomt. Door hier in te baden, zou je tien jaar jonger moeten worden.

Die hebben we even “gecasht”.

Martinique, weer op Europees grondgebied.

De zeiltocht naar Martinique was in het begin vanaf St. Lucia ruig te noemen en we maakten stevige klappen op het water door de tegenlopende golven van 2,5 meter hoogte.

Dit hebben we iedere keer bij het verlaten van een eiland hier, eerst zorgen dat je ruim boven het eiland komt, want hier is het water het rumoerigst door stromingen en wind.

Verderop wordt de deining weer wat langer en loopt het schip goed en dan kom je onder het volgende eiland en dan valt de wind geheel weg en/of is heel vlagerig.

De aanloop bij Marin was lekker en relaxed, en goed betond.

Een van de eerste aanblikken was onderstaand plaatje, nou dan ben je toch al onderweg op zoek naar je zwembroek/bikini.

IMG_1953
Passeerden we en passent bij de ingang naar Le Marin

Eerst even een verkenningsrondje, want we wilden graag ankeren en hiervoor is gelegenheid genoeg, maar waar?

Grote velden met ankeraars met van alles erop, verhuurders, huurders, zeezigeuners en visite zoals wij.

In de marina kijk je de ogen weer uit naar dit moois, niet dat ik dit wil hoor.

IMG_1954
Koninklijke boys, hoe contrast rijk met de “Fruit boat-boy in St. Lucia”

Na een plekje gevonden te hebben ons ingeklaard in de Marina, gaat op z´n frans.

Daar staat een computer en regel het, bon chance.

Hierop boot-schappen doen, nou dat is een feest hier een Leader Price met een eigen aanlegsteiger voor de bijboten, kar er naast schuiven en laden maar.

Een andere mogelijkheid was via een kreek naar de Carrefour en een ander winkelgebied.

De foto´s spreken wel weer voor zich.

Nou na het uitpakken en al die tassen weg gestouwd te hebben, DE Lunch “aanvallen”.

IMG_1974
Stokbrood, croissants tjonge dat is lang geleden.

We waren nog wat in het schip aan het rommelen in de namiddag, werd er plotseling stevig op het schip geklopt. Hmm zoveelste boatboy?

Keek uit het raam, zie ik de gezichten van Eltjo en Lilian voor mij.

Leuk man kom aan boord, die moeten ertegen gevaren hebben om hier te komen, want had al gezien dat ze weer naar “boven” kwamen.

Lekker gekletst en gelijk de volgende ochtend moesten we op de koffie komen op de Win2Win.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Bij Eltjo en Lilian in de kuip, die verrasten ons de dag ervoor gigantisch met hun komst.

Na de koffie zijn wij dan ook vertrokken om een stukje verder te varen, tot ziens Eltjo en Lilian. We zullen hen binnenkort nog wel weer treffen.

IMG_1975
Bye bye, Le Marin.
IMG_1982
Diamond Rock rechts in de verte. Onderzijde Martinique.

We gaan dus overnachten in Anse Noir, waar we ons nog tussen een paar andere schepen weten te manouvreren.

De volgende dag naar de kop van Martinique gevaren naar het plaatsje St, Pierre, hier konden we weer uitklaren.

Misschien overbodig, maar als je op de foto´s klikt komt er een pop-up text.

En vanaf dit punt op naar het volgende eiland Dominique, hier gaan we weer wat meer uitstapjes maken.

St. Lucia deel 2.

We zijn voordat we St: Lucia verlaten hebben nog in de Marina Rodney Bay geweest die de ARC ook aanloopt.

 

Hier zijn ruime faciliteiten in de zin van Maritieme shops, supermarkten, wasgelegenheden (kleren wassen) en een tandartsgroep.

Jawel de reparatie aan Hilda haar kies was weer terug bij af, onderweg via internet had ze een afspraak kunnen maken.

Ik moet zeggen dat deze tandarts rigoreuser in aanpak was en gaf mij in ieder geval een beter gevoel, nu de praktijk nog.

Het verhaal was goed, nu de uitvoering.

We hebben hier heerlijk gedoucht, het eerste warme water sinds Mogan.

Tjonge dat klinkt al een eeuwigheid terug de Canaries.

Nadat we alles geregeld hadden incl. het uitklaren wat ook in de Marina kon zijn we naar de Rodney Bay gevaren en daar voor anker gegaan.

De wind en de golven waren te sterk en te hoog om naar Martinique te gaan varen, dus maar een nachtje extra rust.

Hier kwam ook een “fruit-handelaar” langs de boten die voor anker lagen, duidelijk is hoe de armoede in contrast is met de luxe van de jachten.

 

De dag erna was het nog pittig maar zijn door naar Martinique gegaan.

 

Op naar St. Lucia.

s´Morgens om 04.00 u ging de wekker en even voor 5 waren we onderweg, dag Bequia.

Het is nog duister en zien overal lichtjes van vissers en hier moet ook nog een kardinale ton staan voor een ondiepte die een behoorlijk eind richting zee loopt.

Al snel filter ik hem er tussen uit iso 3 flikkerend, als men hier al licht voert op die kleine scheepjes is het niet altijd wat je verwacht.

Knipperende rode (is eigenlijk alleen voor betonning) knipperende blauwe(voor zover ik weet geen officiële kleur) en nog meer variaties, hier tussen door moet je dan zelf navigeren. Soms heel verwarrend en zelfs bij het gevaarlijke af.

Gelukkig begint het om half zes al te schemeren, en er blijken naast degene die AIS voeren nog meer op pad uit dezelfde haven.

Vlak voor ons is de “Anne Lise” en de “Sunbeam” uit Zweden de “Kdans” en de “Freya” is een uur na ons vertrokken.

Zodra we in de buurt van de kop van het eiland kwamen, begon de golfopbouw en de wind nam flink toe en 30 Kts was al constant met vlagen naar de 35 Kts.

Heb even getwijfeld of we wel verdere willen, want we maakte behoorlijke klappen op het water.

We moesten scherp aan de wind en recht tegen de golven in, zeer oncomfortabel mag ik wel zeggen. Zo gaat het nu al elke keer tussen de eilanden in de Carieb, de wind wil maar niet naar het zuid-oosten draaien wat in deze periode normaal is.

De afstand tussen Bequia (Admirality Bay) en St. Lucia (Soufriere) is 25 Nm (45 Km).

De eerste nacht hebben we aan een mooring (ankeren is hier verboden i.v.m beschadigen koraal) gelegen, precies tussen de twee Titons (Grand et Petit).

Een schitterende baai en je ligt hier tamelijk rustig, maar voor met de bijboot eigenlijk te ver om naar Soufriere te gaan.

De volgende dag dus maar een mooring opgezocht in Soufriere zelf de bijboot klaar gemaakt en op naar de wal om ons in te klaren bij customs en immigrations.

Dit was wederom goed en snel gegaan, had mij ook via seaclear.com aangemeld, maar daar werkten ze niet mee hoor kreeg ik te horen. Nee natuurlijk niet dat traineren ze zo lang mogelijk, anders zijn ze straks werkloos.

Na het  officiële gedeelte het dorpje wat verkend en het was lunchtijd, dus een restaurant aan de waterkant opgezocht.

Daar troffen we de crew van de Sunbeam weer, ha die hadden we onderweg wel gezien op AIS maar er waren geen bellen gaan rinkelen.

Thommy en Monika stonden in Arrecife naast ons op de kade toen we de boot van een nieuwe antifouling laag voorzien hebben.

Ze vroegen of we nog plannen hadden voor dit eiland? Ja die wilden we net een beetje gaan uit flossen. We waren al aangesproken op de dinghy-steiger door een chauffeur, die ons wel naar de vulkaan en Diamond waterval wilde brengen voor eerst 200 $ en al vrij rap omdat we niet gelijk toehapten en wegliepen voor $ 150.

Hiernaast wilden we nog een autoverhuur benaderen en kijken wat hiervoor de kosten waren (275 $).

Bij die chauffeur de boel uitgelegd en die wilde voor 4 personen 250 $, nou toen was de keuze makkelijk, doei.

Met de bijboot helemaal naar de andere baai gevaren en op de Sunbeam een biertje gedronken~en alles voorgelegd, die waren ook rap van mening dat de autohuur de beste keus was.

De volgende dag om 08.00 u hebben we de auto samen opgehaald en en de foto´s vertellen de rest van het verhaal. Ik praat toch al teveel 😉

Eerst de Tet Paul Trail gelopen.

 

Vervolgens naar de “Drive-in Volcano”

Vervolgens de “Diamond Falls” en een werkelijk schitterende tuin.

Als laatste de “Petit Titons fall”, waar we heerlijk even gebadderd hebben in de mineraal baden. Het is ook net Bad Neuschans 🙂

IMG_1950

Nu kan het nog……

Heftig lagen we te schommelen op de swell en rustig slapen is er dan ook niet bij.

Hilda wilde ook graag naar de tandarts om haar kies te laten behandelen.

Ze opperde tevens als we naar Bequia willen moeten we het snel doen, want de wind neemt deze week steeds meer toe en de opbouw van de golven ook.

Ben met de bijboot nog even langs de andere nederlandse boten in de baai gevaren, de Freya was al aan de wal en Jouke was zijn onderwaterschip aan het schoonmaken en hem het verhaal van ons vroegtijdig vertrek verteld.

We moeten wel flink aan de wind varen en dan mis je de diepstekende kiel wel geen leuke koers voor ons scheepje.

Onderweg dan ook de motor maar bij als steun anders maakten we geen snelheid met die beukende golven.

Dit keer geen 6 Kts gemiddeld, met 4 mochten we de handen al dichtknijpen.

Onderweg naar boven zagen bij Canouan de Kdans nog voor anker liggen, die hebben we het laatst in Sao Nicolau in de Kaap Verden gesproken, tjonge dat lijkt al heel ver terug in de tijd.

Dat was nog in December 2016.

Leuk dat je zo onverwacht steeds weer bekenden tegenkomt onderweg.

Het zuidelijkste puntje van Bequia.

Omstreeks half 4 in de namiddag liepen we Bequia aan en het zou zeker nog 1,5 uur varen zijn naar Port Elizabeth.

We zouden in ieder geval voor het donker achter het anker liggen, dat geeft weer wat gemoedsrust.

Kleurrijke huisjes rond de baai van Port Elisabeth.

Het ankeren had nog wel wat voeten in de aarde en hem meerdere pogingen moeten doen, voordat ik op de steenachtige bodem houvast kreeg.

Ondanks de stevige wind hier met windstoten tot boven de 30 Kts. lagen we relatief rustig doordat er hier geen swell stond.

Cruiseschepen achter ons in de nacht.

Na de warme hap zijn we op tijd de koffer in gedoken, de volgende morgen eerst maar eens kijken hoe het anker er bij ligt met de BAK (Blue Dream Aqua Kijker). We zijn ondanks het gieren en harde wind op dezelfde plek gebleven, maar het anker zat er dus maar met een puntje van zo`n 10cm in de bodem. Waarschijnlijk achter een steen gehaakt, want anders was dit uitgebroken. Hiernaast ons Fortress anker er maar naast gelegd en deze groef in ieder geval een goed eind in. 

Hilda een vlag van St. Kitts and Nevis aan het naaien. Was niet opgenomen in origineel vaarplan:)
Eerst de Endeavour in Portugal en nu zijn broertje. Mooi he.♓

Nu het dorp maar eens verkennen en in het ” centrum” was zowaar een tourist office, daar konden ze ons vertellen dat er een tandarts in het ziekenhuis was.

Wij daar heen en vonden hem gelijk naast de hoofdingang, en leek gesloten.

Het was tien voor twaalf , na vragen de deur open getrokken en ja hoor er was nog wel wat aanwezig.

Blijkt een tandarts uit de US hier samen met zijn vrouw “pro deo” de lokale bevolking te behandelen.

Hij was gepensioneerd en zijn vrouw had hij tot tandartsassistente opgeleid.

Hij was net klaar met een patient en na uitleg, kon Hilda gelijk plaatsnemen voor het opnemen van de status.

Er werd gelijk een afspraak voor de volgende dag gemaakt en om half 8 `s morgens was de behandeling, nou dat ging goed snel.

Ze begonnen om 06.00 u en stopten om de middag en zo hadden ze ` s middags tijd voor zichzelf. Ze werkten 4 dagen in de week.

Pluim hoor om zo je nog in te zetten, voor mensen die hier echt weinig armslag hebben.

En de volgende ochten zaten er toch een partij mensen te wachten, niet normaal. Achteraf bleken die zonder afspraak gewoon te wachten, totdat ze geholpen zouden worden.

Jack de tandarts wilde niets van geld weten en na een tijdje vroeg hij of hij wel een keer mee mocht zeilen samen met zijn vrouw.

Geen probleem, maar terug op het schip blijkt de harde wind de hele week aan te houden, dat wordt geen pleziervaartje zo buiten.

Maar eens kijken of we een alternatief kunnen verzinnen.

Heerlijk aan boord gepraat en koffie/thee gedronken met Jack(tandarts) en Mariana.

In deze baai willen we nog wel een tijdje liggen, totdat het weer wat rustiger wordt.

Zicht vanaf de”Village Apartments”
De bakker die geen bakker was.
Leuk pleintje om te vertoeven in de schaduw.
Winkelen. Een echte hard drug.

Waar cruiseschepen het anker laten vallen daar is ook de handel.

Aan de andere zijde van de baai. Hier ligt het echt bezaaid met schepen en men rolt hier meer.
Vanaf de dinghy steiger.

Inmiddels een paar dagen later…..We liggen als een huis en ..   nog steeds op dezelfde plek. De Freya is ook vlak bij ons komen liggen en de Kdans is er ook.
Hier zijn we gistermiddag uitgenodigd voor een borrel. Wat vliegt de tijd en voor je het weet is het donker en zie je schip dan maar weer te vinden.;)

De Freya en de gele “Boatboy-cat” op de achtergrond.
De Kdans net in zicht naast ons.
Vanaf de bijboot.

Het is vandaag vrijdag 3 Maart en gaan vanmiddag uitklaren, zodat als we in het weekend weg willen ook kunnen.

Volgende etappe is naar Soufriere in St. Lucia.