Het Paradijs op aarde in de Carieb.

Na  een stevig uurtje varen vanaf Clifton naderden we ons doel en keken op van de enorme hoeveelheid ” Plastic” dat hier rond drijft, allemachtig wat een tupperware en joekels van over de 60 voet.

Tobego Keys.

Het merendeel van de schepen die hier rondvaren zijn charter en verhuur boten. En net als we elders gewend zijn is het merendeel van deze schippers niet handig en bedreven in het varen, laat staan regels kennen of enige vorm van etiquette hanteren.

Petit Tabac en op de achtergrond Sail Rock.
Van rechts naar links de Island Lady en de Freya.

Wij lagen goed en wel achter het anker en hebben nog even de Freya bezocht en wilden door naar de Island Lady.

Onderweg daar naar toe zagen we Jouke en Pleuni  al op het strand staan. Na wat gebabbeld te hebben ook de crew van de Tsuru ontmoet die er ook net aanwezig waren.

Behalve de Tsuru die in de middag weer vertrekken , zijn we in de namiddag Rumpunch gaan drinken met zijn allen op het eilandje naast ons.

Behalve de Island Lady en de Freya was de Golden Breeze een zwitsers stel ook van de partij, naarmate er meer van die “ranja” werd verorberd werd het gezelliger. Alles ging wel met mate hoor.

De volgende dag waren we aan het eten in het schip en we kregen opeens een zwieper, wat is hier aan de hand en vloog naar buiten.

Ach verdorie een cat met duitsers erop was zo dicht voor ons langs gevaren, dat hij mijn ankerlijn meegenomen had en de schepen werden door massatraagheid en winddruk naar elkaar toe geperst.

Wat een enorme oetlul sorry hoor, wie gaat er nou zo dicht voor een schip langs die voor anker ligt, terwijl er genoeg ruimte is.

Ik had een deuk in mijn boegstrip en een hoop plastic schraapsel en later bleek ook de ankerlijn behoorlijk beschadigd.

Nadat de lieden weer los waren voeren ze doodleuk weg zonder maar om te kijken. Hun scheepsnaam nog wel snel genoteerd en de plotter opgestart om te kijken of we het MMSI nummer nog konden achterhalen. Maar geen AIS aan boord dus.  Gretver.

Nou eerst de spullen maar samen geraapt, voor het snorkelen en voor het strandbezoek met bubbels.

Onderweg hadden we het bewustte schip snel in de smiezen en hebben we gevraagd of we aan boord konden komen.

We hebben dit maar met wat euro’s af laten kopen voor een nieuwe lijn.

Om die hele papierwinkel door te worstelen en gehakketak met verzekeringen aan te gaan hadden wij geen zin in.

Later hebben we heerlijk gesnorkeld  op de riffen van koraal en veel prachtig gekleurde vissen gezien.

Een strand voor ons alleen. Dat wordt hem.

En toen…. de bubbels van Michel en Bertie met strandglazen, jawel ook die hebben het overleefd. Nou hier nog wat bewijs materiaal 😉

Terug op het schip snel de boel opgeruimd en naar het naburige eiland Mayrieu gevaren naar de noordelijkste baai Salt Whistle Bay.

Dit besluit genomen omdat er komende week veel wind zou komen en we hier meer beschut zouden liggen.

Hier ook weer een zelfde actie met twee huurboten vlak voor onze neus gehad, twee cats een voor anker en een tweede met een jonge meid in playpot houding achter het stuurrad en een niet zelfverzekerde uitstraling had.

Zij voer met veel te hoge snelheid ook zeer  dicht minder dan een meter voor de andere cat langs en jawel precies hetzelfde gebeurde alleen nu met veel meer gekraak en geschuur. Knoeiers en die varen met schepen van tonnen rond onverantwoord.

Die zal je schip maar eens goed raken, dan is het einde oefening hoor en kunnen we het vliegtuig naar huis nemen.

Maar wij hadden dus ook weer goed de schrik in de benen en zaten als verlamd dit te aanschouwen.
Wat later hebben we nog wat rond gewandeld op de wal.

De noordzijde opgezocht en een stuk langs het strand gelopen.

In de baai terug in de laatste strandtent een biertje gedronken.

The Last Bar before the Jungle. Op de achtergrond de Blue Dream.

We lagen erg onrustig in deze baai met swell en een heleboel huur cats voor ons.

Die hadden lol met veel alcohol.

Nou wij niet en hebben mede om Hilda’ s kies besloten om de volgende dag naar Bequia te gaan varen.

We moeten scherp aan de wind, dus dat wordt een hobbelige 

Welterusten lieve kijkbuis kinderen.

Oogjes dicht en snaveltjes toe.

Auteur: Thom

Bouwer en zeiler!

3 gedachten over “Het Paradijs op aarde in de Carieb.”

  1. Ziet er heerlijk uit! Ach en die schade……komt thuis wel weer. Voorzichtig met de ranja. Komen van de winter graag een keer langs om bij te kletsen.

    Like

  2. Prachtige mooie foto’s! En geweldige mooi weer. En de naaimachine , hoe bedenk je zo iets, nou ja inventief moet je zijn! Hilda ’s kies gerepareerd gelukkig . Wensen jullie goede voortzetting van deze geweldige reis. Jullie doen het super !

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s