Nu kan het nog……

Heftig lagen we te schommelen op de swell en rustig slapen is er dan ook niet bij.

Hilda wilde ook graag naar de tandarts om haar kies te laten behandelen.

Ze opperde tevens als we naar Bequia willen moeten we het snel doen, want de wind neemt deze week steeds meer toe en de opbouw van de golven ook.

Ben met de bijboot nog even langs de andere nederlandse boten in de baai gevaren, de Freya was al aan de wal en Jouke was zijn onderwaterschip aan het schoonmaken en hem het verhaal van ons vroegtijdig vertrek verteld.

We moeten wel flink aan de wind varen en dan mis je de diepstekende kiel wel geen leuke koers voor ons scheepje.

Onderweg dan ook de motor maar bij als steun anders maakten we geen snelheid met die beukende golven.

Dit keer geen 6 Kts gemiddeld, met 4 mochten we de handen al dichtknijpen.

Onderweg naar boven zagen bij Canouan de Kdans nog voor anker liggen, die hebben we het laatst in Sao Nicolau in de Kaap Verden gesproken, tjonge dat lijkt al heel ver terug in de tijd.

Dat was nog in December 2016.

Leuk dat je zo onverwacht steeds weer bekenden tegenkomt onderweg.

Het zuidelijkste puntje van Bequia.

Omstreeks half 4 in de namiddag liepen we Bequia aan en het zou zeker nog 1,5 uur varen zijn naar Port Elizabeth.

We zouden in ieder geval voor het donker achter het anker liggen, dat geeft weer wat gemoedsrust.

Kleurrijke huisjes rond de baai van Port Elisabeth.

Het ankeren had nog wel wat voeten in de aarde en hem meerdere pogingen moeten doen, voordat ik op de steenachtige bodem houvast kreeg.

Ondanks de stevige wind hier met windstoten tot boven de 30 Kts. lagen we relatief rustig doordat er hier geen swell stond.

Cruiseschepen achter ons in de nacht.

Na de warme hap zijn we op tijd de koffer in gedoken, de volgende morgen eerst maar eens kijken hoe het anker er bij ligt met de BAK (Blue Dream Aqua Kijker). We zijn ondanks het gieren en harde wind op dezelfde plek gebleven, maar het anker zat er dus maar met een puntje van zo`n 10cm in de bodem. Waarschijnlijk achter een steen gehaakt, want anders was dit uitgebroken. Hiernaast ons Fortress anker er maar naast gelegd en deze groef in ieder geval een goed eind in. 

Hilda een vlag van St. Kitts and Nevis aan het naaien. Was niet opgenomen in origineel vaarplan:)
Eerst de Endeavour in Portugal en nu zijn broertje. Mooi he.♓

Nu het dorp maar eens verkennen en in het ” centrum” was zowaar een tourist office, daar konden ze ons vertellen dat er een tandarts in het ziekenhuis was.

Wij daar heen en vonden hem gelijk naast de hoofdingang, en leek gesloten.

Het was tien voor twaalf , na vragen de deur open getrokken en ja hoor er was nog wel wat aanwezig.

Blijkt een tandarts uit de US hier samen met zijn vrouw “pro deo” de lokale bevolking te behandelen.

Hij was gepensioneerd en zijn vrouw had hij tot tandartsassistente opgeleid.

Hij was net klaar met een patient en na uitleg, kon Hilda gelijk plaatsnemen voor het opnemen van de status.

Er werd gelijk een afspraak voor de volgende dag gemaakt en om half 8 `s morgens was de behandeling, nou dat ging goed snel.

Ze begonnen om 06.00 u en stopten om de middag en zo hadden ze ` s middags tijd voor zichzelf. Ze werkten 4 dagen in de week.

Pluim hoor om zo je nog in te zetten, voor mensen die hier echt weinig armslag hebben.

En de volgende ochten zaten er toch een partij mensen te wachten, niet normaal. Achteraf bleken die zonder afspraak gewoon te wachten, totdat ze geholpen zouden worden.

Jack de tandarts wilde niets van geld weten en na een tijdje vroeg hij of hij wel een keer mee mocht zeilen samen met zijn vrouw.

Geen probleem, maar terug op het schip blijkt de harde wind de hele week aan te houden, dat wordt geen pleziervaartje zo buiten.

Maar eens kijken of we een alternatief kunnen verzinnen.

Heerlijk aan boord gepraat en koffie/thee gedronken met Jack(tandarts) en Mariana.

In deze baai willen we nog wel een tijdje liggen, totdat het weer wat rustiger wordt.

Zicht vanaf de”Village Apartments”
De bakker die geen bakker was.
Leuk pleintje om te vertoeven in de schaduw.
Winkelen. Een echte hard drug.

Waar cruiseschepen het anker laten vallen daar is ook de handel.

Aan de andere zijde van de baai. Hier ligt het echt bezaaid met schepen en men rolt hier meer.
Vanaf de dinghy steiger.

Inmiddels een paar dagen later…..We liggen als een huis en ..   nog steeds op dezelfde plek. De Freya is ook vlak bij ons komen liggen en de Kdans is er ook.
Hier zijn we gistermiddag uitgenodigd voor een borrel. Wat vliegt de tijd en voor je het weet is het donker en zie je schip dan maar weer te vinden.;)

De Freya en de gele “Boatboy-cat” op de achtergrond.
De Kdans net in zicht naast ons.
Vanaf de bijboot.

Het is vandaag vrijdag 3 Maart en gaan vanmiddag uitklaren, zodat als we in het weekend weg willen ook kunnen.

Volgende etappe is naar Soufriere in St. Lucia.

Auteur: Thom

Bouwer en zeiler!

4 gedachten over “Nu kan het nog……”

  1. Benul van tijd hebben ze daar niet zo dicht bij de evenaar.. alles is ‘manjana’..gelukkig maar dat je een tandart gevonden hebt en een goeie en goed kope daar aan toe! Fijn hoor! Nu maar weer lekker genieten. Geniet v/d verhalen en foto’s iedere keer. We “genieten” lekker mee. Cheer ..it the weekend!

    Liked by 1 persoon

  2. Ohh was dat een J klasse classic jacht. Op èèn van de eerste foto’s. Prachtig. Mooi verhalen en plaatjes. Waar zo’n naai machine toch niet handig voor is. Fijn weekend. 😉

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s