St. Eustatius en Saba.

We hebben `s avonds rond 18.00u Barbuda verlaten, bewust om met het laatste daglicht tussen de koraalriffen door te navigeren op zicht.

De brekers slaan op deze platen neer, dus ze zijn haast niet te missen, maar toch is voorzichtigheid geboden want je wilt ze niet raken.

De maan kwam vrij vlot op die ons bijna de hele nacht vergezeld heeft, plenty licht en zicht dus.

Ook een rustig windje tussen 10 en 15 knopen voor het lapje en we zijn dus relaxed naar St. Eustatius gevaren.

Rond een uur of tien de volgende ochtend kwamen we bij Oranjestad aan en hebben ons anker laten vallen in de baai.

Eerst maar eens rustig ontbeten en de boot opgeruimd, de bijboot opgepompt zodat we naar de wal konden.

Nou raar hoor om op nederlands grondgebied te zijn. Men spreekt hier engels en betalen met dollars (us) en je komt hier en daar nog nederlandse text op verkeersborden tegen en gietijzen putdeksels uit Veghel  haha.

Het inklaren en door de douane gaat redelijk vlot, ook hier weer de nodige (gebruikelijke) papieren invullen. Havenbelasting $20,- , liggeld in het “National park” $10,- per nacht ook achter eigen anker.  Dus voor een nachtje liggen een beetje duur.

We hebben nog wat door het dorp gewandeld en het Fort Oranje bezocht, die met nederlands belastinggeld geheel gerestaureerd is.

De “Amsterdammertjes” staan hier ook langs de weggkant in het centrum en de wegen goed onderhouden, een heel andere aanblik dan op de vorige eilanden.

Ook de gebouwen/woningen staan goed in de verf en geen troep wat her en der gedumpt wordt geen oude auto`s op de blokken enz. de nederlandse hand is hier aanwezig.

Nog een biertje gedronken op een terras en uiteraard “wifitime”.

Wim is nog op jacht geweest naar een schildpad en heeft gekeken of het anker zich goed heeft ingegraven.

 Saba licht op zicht afstand iets noordelijker en een nederlandse gemeente.

Bewoners hadden mij verteld dat de hoogste berg van Nederland ook hier was en dat Vaals zijn plaquette ingeleverd heeft en hier nu ergens hangt.

Saba is de laatste tijd onder zeilers nog al negatief in het nieuws geweest.

Er zijn hier al een aantal schepen op de rotsen vergaan omdat ze of losgeslagen zijn of met door geschavielde lijnen op de kant kwamen. 

Toen wij langsvoeren lag er een prijzig uitziend motorjacht scheef in het water tegen het strandje bij Ladder Bay, treurig hoor.

Wij hadden een mooring te pakken bedoeld voor Superjachten, nou dit betonblok komt door ons niet van de plek. Tevens hadden we meerdere landvasten door het touw van de mooring. We lagen in Welch Bay, wat ook gelijk een prachtige snorkelplek moest zijn.

We hebben het rustig aan gedaan en eerst alles op ons in laten werken waar we lagen.

De Island Lady lag bij Ladder Bay ongeveer 1,5 mijl zuidelijker en hier zijn we met de bijboot op visite geweest en even bijgepraat van ieder zijn belevenissen en ervaringen.

Jouke en Pleuni waren hieral een paar dagen en klommen iedere keer de trap op bij Ladder Bay en konden precies achter het gestrande schip met de bijboot veilig op het strandje komen. 

Wim en ik zijn de volgende dag samen naar Fort Bay gegaan,  een half uurtje varen met de bijboot. Hilda was niet lekker en wilde graag op het schip blijven.

Hier was een goede dingy steiger en Customs en Immigration en Harbour office ook om de hoek.

Het in- en uitklaren ging na weer een aderlating van dollars vlot en wilden we vanaf hier naar het dorp (The Bottom) lopen. 

Wim zag een vrachtwagen met drinkwater aan komen rijden en schoot de chauffeur aan of we mee mochten rijden naar boven, geen punt en mochten instappen.

Perfect toch, het was warm genoeg dus hebben ons flink wat zweten bespaard, want het was een beste klim naar boven.

In het dorp de supermarkt bezocht en hier voorgebakken brood gescoord, dat was een tijd geleden dat we dat konden kopen.

Tussen de middag geluncht en met wifi de mailboxen bijgewerkt en de nodige whatsapp`s verstuurd en ontvangen, de weerberichten gedownload lekker alles even weer bijgewerkt.

Na het eten het dorp nog wat rondgewandeld en de afdaling naar Fort Bay begonnen. En ja hoor Wim had weer beet, we konden op de laadbak van een vrachtwagen naar beneden, mazzel.

Zoals al eerder gemeld konden we vlakbij snorkelen en daar zijn de volgende dag Hilda en Wim een paar uur bezig geweest, het was erg mooi en veel vissen gezien.

We lagen vlak voor Diamond rock en zijn de volgende morgen hier omheen gevaren richting St. Maarten.

Dit konden we `s avond zien liggen, met zoveel licht werd daar de hemel verlicht. 

Auteur: Thom

Bouwer en zeiler!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s