Dominica deel 1.

Even gepraat met de eigenaar van Seacat, die het 26 jaar geleden heeft opgezet en een aantal vriendelijke mensen in dienst heeft waaronder Mr. Bean en Greg.

Seacat in Roseau een geweldig gemotiveerde club om het je naar de zin te maken, en ik was sceptisch na al die (puber)boat-boys.

Ze organiseren van alles en tegen een goede prijs.IMG_2022

In Roseau is een groente-, fruit en vleesmarkt markt  om u tegen te zeggen, ´s morgens om 6 uur de beste deals met de boeren, daarna zijn er de handelaren (die moeten er ook aan verdienen).

IMG_2073
Blik naar het zuiden vanaf de heuvels, in de verte Scotch Head weer.

Hieronder passeerden we de Botanische tuin, dat met die schoolbus een verhaal apart.

In het midden van het eiland veel parken (overheid) om de tropische regenwouden te beschermen.

Voor het illegaal een boom kappen en je wordt gepakt, de boom herplant betalen en zes jaar brommen.

De grond is hier rijk aan ijzer en koper vandaar de gele verkleuring van de rotswanden.

Tevens is het water hier door de warmte in de vulkanische grond ongeveer 38 graden C.

Vandaar dat er hier ook veel Minerale baden te vinden zijn.

De houten (eikenhout uit Paragua) buizen lopen van de verschillende meren naar turbinestations (witte steenkool). Er wordt zo ongeveer 40% van de energie opgewekt, de rest met (Venezulaanse) diesel.

IMG_2297
Elisabeth Pampo Israel woonachtig destijds in Portsmouth is 128 jaar oud geworden en gestorven als oudste mens in 2003. Dit beeld is gemaakt op haar 127 e levensjaar.

Hieronder een ananas plantage, bijkomstigheid bij deze teelt is dat de Boa Constrictors hier leven. Deze voeden zich met de ratten die zich tegoed willen doen aan de ananas.

De Boa´s worden hier tot wel 7 meter lang, dus slaapkamerdeuren dicht.

Op de foto een Dominicaan met een jonkie.

Ook wij hebben ons verwend met een Hot Tub, daaronder de Emerald Pool waar ijskoud bergwater in een bekken stroomt. Door hier in te baden, zou je tien jaar jonger moeten worden.

Die hebben we even “gecasht”.

Martinique, weer op Europees grondgebied.

De zeiltocht naar Martinique was in het begin vanaf St. Lucia ruig te noemen en we maakten stevige klappen op het water door de tegenlopende golven van 2,5 meter hoogte.

Dit hebben we iedere keer bij het verlaten van een eiland hier, eerst zorgen dat je ruim boven het eiland komt, want hier is het water het rumoerigst door stromingen en wind.

Verderop wordt de deining weer wat langer en loopt het schip goed en dan kom je onder het volgende eiland en dan valt de wind geheel weg en/of is heel vlagerig.

De aanloop bij Marin was lekker en relaxed, en goed betond.

Een van de eerste aanblikken was onderstaand plaatje, nou dan ben je toch al onderweg op zoek naar je zwembroek/bikini.

IMG_1953
Passeerden we en passent bij de ingang naar Le Marin

Eerst even een verkenningsrondje, want we wilden graag ankeren en hiervoor is gelegenheid genoeg, maar waar?

Grote velden met ankeraars met van alles erop, verhuurders, huurders, zeezigeuners en visite zoals wij.

In de marina kijk je de ogen weer uit naar dit moois, niet dat ik dit wil hoor.

IMG_1954
Koninklijke boys, hoe contrast rijk met de “Fruit boat-boy in St. Lucia”

Na een plekje gevonden te hebben ons ingeklaard in de Marina, gaat op z´n frans.

Daar staat een computer en regel het, bon chance.

Hierop boot-schappen doen, nou dat is een feest hier een Leader Price met een eigen aanlegsteiger voor de bijboten, kar er naast schuiven en laden maar.

Een andere mogelijkheid was via een kreek naar de Carrefour en een ander winkelgebied.

De foto´s spreken wel weer voor zich.

Nou na het uitpakken en al die tassen weg gestouwd te hebben, DE Lunch “aanvallen”.

IMG_1974
Stokbrood, croissants tjonge dat is lang geleden.

We waren nog wat in het schip aan het rommelen in de namiddag, werd er plotseling stevig op het schip geklopt. Hmm zoveelste boatboy?

Keek uit het raam, zie ik de gezichten van Eltjo en Lilian voor mij.

Leuk man kom aan boord, die moeten ertegen gevaren hebben om hier te komen, want had al gezien dat ze weer naar “boven” kwamen.

Lekker gekletst en gelijk de volgende ochtend moesten we op de koffie komen op de Win2Win.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Bij Eltjo en Lilian in de kuip, die verrasten ons de dag ervoor gigantisch met hun komst.

Na de koffie zijn wij dan ook vertrokken om een stukje verder te varen, tot ziens Eltjo en Lilian. We zullen hen binnenkort nog wel weer treffen.

IMG_1975
Bye bye, Le Marin.
IMG_1982
Diamond Rock rechts in de verte. Onderzijde Martinique.

We gaan dus overnachten in Anse Noir, waar we ons nog tussen een paar andere schepen weten te manouvreren.

De volgende dag naar de kop van Martinique gevaren naar het plaatsje St, Pierre, hier konden we weer uitklaren.

Misschien overbodig, maar als je op de foto´s klikt komt er een pop-up text.

En vanaf dit punt op naar het volgende eiland Dominique, hier gaan we weer wat meer uitstapjes maken.

St. Lucia deel 2.

We zijn voordat we St: Lucia verlaten hebben nog in de Marina Rodney Bay geweest die de ARC ook aanloopt.

 

Hier zijn ruime faciliteiten in de zin van Maritieme shops, supermarkten, wasgelegenheden (kleren wassen) en een tandartsgroep.

Jawel de reparatie aan Hilda haar kies was weer terug bij af, onderweg via internet had ze een afspraak kunnen maken.

Ik moet zeggen dat deze tandarts rigoreuser in aanpak was en gaf mij in ieder geval een beter gevoel, nu de praktijk nog.

Het verhaal was goed, nu de uitvoering.

We hebben hier heerlijk gedoucht, het eerste warme water sinds Mogan.

Tjonge dat klinkt al een eeuwigheid terug de Canaries.

Nadat we alles geregeld hadden incl. het uitklaren wat ook in de Marina kon zijn we naar de Rodney Bay gevaren en daar voor anker gegaan.

De wind en de golven waren te sterk en te hoog om naar Martinique te gaan varen, dus maar een nachtje extra rust.

Hier kwam ook een “fruit-handelaar” langs de boten die voor anker lagen, duidelijk is hoe de armoede in contrast is met de luxe van de jachten.

 

De dag erna was het nog pittig maar zijn door naar Martinique gegaan.

 

Op naar St. Lucia.

s´Morgens om 04.00 u ging de wekker en even voor 5 waren we onderweg, dag Bequia.

Het is nog duister en zien overal lichtjes van vissers en hier moet ook nog een kardinale ton staan voor een ondiepte die een behoorlijk eind richting zee loopt.

Al snel filter ik hem er tussen uit iso 3 flikkerend, als men hier al licht voert op die kleine scheepjes is het niet altijd wat je verwacht.

Knipperende rode (is eigenlijk alleen voor betonning) knipperende blauwe(voor zover ik weet geen officiële kleur) en nog meer variaties, hier tussen door moet je dan zelf navigeren. Soms heel verwarrend en zelfs bij het gevaarlijke af.

Gelukkig begint het om half zes al te schemeren, en er blijken naast degene die AIS voeren nog meer op pad uit dezelfde haven.

Vlak voor ons is de “Anne Lise” en de “Sunbeam” uit Zweden de “Kdans” en de “Freya” is een uur na ons vertrokken.

Zodra we in de buurt van de kop van het eiland kwamen, begon de golfopbouw en de wind nam flink toe en 30 Kts was al constant met vlagen naar de 35 Kts.

Heb even getwijfeld of we wel verdere willen, want we maakte behoorlijke klappen op het water.

We moesten scherp aan de wind en recht tegen de golven in, zeer oncomfortabel mag ik wel zeggen. Zo gaat het nu al elke keer tussen de eilanden in de Carieb, de wind wil maar niet naar het zuid-oosten draaien wat in deze periode normaal is.

De afstand tussen Bequia (Admirality Bay) en St. Lucia (Soufriere) is 25 Nm (45 Km).

De eerste nacht hebben we aan een mooring (ankeren is hier verboden i.v.m beschadigen koraal) gelegen, precies tussen de twee Titons (Grand et Petit).

Een schitterende baai en je ligt hier tamelijk rustig, maar voor met de bijboot eigenlijk te ver om naar Soufriere te gaan.

De volgende dag dus maar een mooring opgezocht in Soufriere zelf de bijboot klaar gemaakt en op naar de wal om ons in te klaren bij customs en immigrations.

Dit was wederom goed en snel gegaan, had mij ook via seaclear.com aangemeld, maar daar werkten ze niet mee hoor kreeg ik te horen. Nee natuurlijk niet dat traineren ze zo lang mogelijk, anders zijn ze straks werkloos.

Na het  officiële gedeelte het dorpje wat verkend en het was lunchtijd, dus een restaurant aan de waterkant opgezocht.

Daar troffen we de crew van de Sunbeam weer, ha die hadden we onderweg wel gezien op AIS maar er waren geen bellen gaan rinkelen.

Thommy en Monika stonden in Arrecife naast ons op de kade toen we de boot van een nieuwe antifouling laag voorzien hebben.

Ze vroegen of we nog plannen hadden voor dit eiland? Ja die wilden we net een beetje gaan uit flossen. We waren al aangesproken op de dinghy-steiger door een chauffeur, die ons wel naar de vulkaan en Diamond waterval wilde brengen voor eerst 200 $ en al vrij rap omdat we niet gelijk toehapten en wegliepen voor $ 150.

Hiernaast wilden we nog een autoverhuur benaderen en kijken wat hiervoor de kosten waren (275 $).

Bij die chauffeur de boel uitgelegd en die wilde voor 4 personen 250 $, nou toen was de keuze makkelijk, doei.

Met de bijboot helemaal naar de andere baai gevaren en op de Sunbeam een biertje gedronken~en alles voorgelegd, die waren ook rap van mening dat de autohuur de beste keus was.

De volgende dag om 08.00 u hebben we de auto samen opgehaald en en de foto´s vertellen de rest van het verhaal. Ik praat toch al teveel 😉

Eerst de Tet Paul Trail gelopen.

 

Vervolgens naar de “Drive-in Volcano”

Vervolgens de “Diamond Falls” en een werkelijk schitterende tuin.

Als laatste de “Petit Titons fall”, waar we heerlijk even gebadderd hebben in de mineraal baden. Het is ook net Bad Neuschans 🙂

IMG_1950

Boswandeling.

Op verzoek wilden we graag op de namiddag nog een wandeling met een gids door het oerwoud.

Even een stukje varen en dan de bush in.

De eerste 20 meter en toen was het al raak, na uitleg stonden we allemaal te stampen en te vegen. Bosmieren!

img_1543
In ganzepas door de jungle.
img_1544
Imposant bladerdek.
img_1545
Naam ontschoten, maar bast heeft helende werking op wonden.
img_1550
Onze gids, die in Saramacaans alles uitlegde, Fernando vertaalde alles.

img_1551

img_1554
Bonga-Bonga boom, als je hierop hamerde met iets hards droeg het geluid heel ver het bos in. Wij doopten hem de “telefoon” boom!

img_1558img_1562

img_1567
Fernando en de gids op de wortels.

img_1571img_1573img_1577

De schemer viel in en de muggen begonnen weer actief te worden, tijd om terug te keren.

img_1542

Bezoek aan Jaw-Jaw.

Aan de overkant op nog geen 5 min. varen ligt het dorp Jaw-Jaw met 600 inwoners.

Bovenstaande foto`s van boven naar beneden, plaatsnaam bord vanaf de rivier,

Lorre en zus, een nederlands echtpaar die een bestaan opbouwen met verhuur huisjes in het dorp, manlief had een grote kaaiman gescoord, koekjes lekkerrrrrr, stoere vent daagt Tineke uit, cassave meel wordt van bitter vocht ontdaan door uitpersen, de dames zien wederom mooie lapjes haha.

img_1530
Weer zo`n engerd.
img_1532
Vanaf Jaw-Jaw kijkend naar Isadou.
img_1515
Amandel boom
img_1520
Cacao boom

De Suriname rivier op.

Met wat voor gevoel de rivier op.(Klik om te kijken ,-) )

Het werd weer tijd voor een uitje en gezamelijk op visite naar Jenny tours in Paramaribo.

Van te voren hadden vooral de dames zich ingelezen, in wat wie en waar.

De dame die ons ontving had het maar moeilijk met al die vragen te beantwoorden en gelukkig kwam de “baas” Jan haar ontlasten.

Tijdens het eerste overleg hebben de heren de keu maar gevat en een paar potjes poolbiljart gespeeld, dit was een goede combi haha.

Samen met Jan hebben we alle vragen beantwoord gekregen en de prijs viel ook mee, dus Jenny Tours was de gelukkige.

 

Het is een 4-daagse trip geworden naar Jaw-Jaw als overnachtings plek, later werd dit door overmacht gewijzigd in het eiland Isadou.

In eerste instantie waren we hier niet zo gelukkig mee, maar hebben ons er maar bij neergelegd en op ons af laten komen.

Dag 1 met een busje van Jenny tours afgehaald in Domburg en zijn we naar  Atjoni (Pokigron) gereden 139 Km.

Onderweg nog gestopt in een zogenaamd “Transmissiedorp” Brownsweg, hier even de benen gestrekt en Piet heeft hier de lunch (Pannekoek met kip in kerriesaus en kouseband met stukjes aardappel) gekocht.

Dit transmissie dorp is ontstaan door het stuwmeer Brokopondo.

De oorspronkelijke bewoners moesten wijken en hiervoor zijn her en der dit soort  dorpen gecreëerd.

Aangekomen in Atjoni geluncht en in een korjaal  overgestapt, nou dit is een belevenis op zich.

 

Je vaart met een gangetje van rond de 30 Km/uur en hoger over het water, de wind waait om je gezicht en het buiswater sproeit af en toe in je gezicht terwijl het oerwoud langs je heen schiet. Heerlijk.

Op het eilandje dat voor de plaats Jaw-Jaw ligt was het heerlijk rustig en kregen we elk een hut toegewezen, met douche en toilet.

Tegenover de slaaphutten was een keuken met eettafels, waar we met onze groep gezamelijk konden eten.

`s Avonds als het donker werd zou er tussen 19.00u en 22.00u stroom zijn, zodat je er licht was en je alles weer op kon laden aan telefoons en fototoestellen/camera`s.

Nou de aggregraat bleef tot 07.00u aan, dus tijd zat om alles geladen te krijgen.

Of het hier `s nachts ook fris werd, er was alleen een laken om over je heen te trekken, maar dat was niet voldoende.

 

Dag 2 werden we 1,5 uur verder de rivier op gebracht met de korjaal en gingen we het Marron museum in Piki Slee bezoeken.

Marrons zijn afstammelingen van  ontsnapte slaven, die een bestaan langs de rivieren opgebouwd hebben.

De oorspronkelijke bewoners (indianen) hebben van hun zijde ook een steentje bijgedragen, zodat men hier in de jungle kon overleven.

Onderweg naar Pikislee.

Onderweg naar het museum kwamen we nog een “knutselschuur” tegen waar kunstenaars zich met houtbewerking bezig houden. Prachtig.

 

Van het museum zelf mochten we geen foto`s maken, maar je liep gewoon buiten door een groot museum.

Na het bezoek zag en begreep je alles meer, zeer informatief dus hoe men in het bos leefde en overleefde.

 

img_1499